Κείμενα

απο τον πατήρ Ἀθανάσιο Μάργαρη

Κείμενα / ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ


Εμεις οι ανθρωποι φτιάξαμε εναν κόσμο με τον οποίο καταδικάσαμε τον ευατό μας στην ουσιαστική μοναξιά και απομόνωση.Νομίζουμε οτι ακούμε,νομίζουμε οτι βλέπουμε αλλά δεν βλέπουμε,νομίζουμε οτι αγαπάμε,αλλά δεν αγαπάμε,νομίζουμε οτι υπάρχουμε αλλά δεν υπάρχουμε.Δεν επικοινωνούμε πραγματικά με τους άλλους αλλά με τις ίδιες μας τις σκέψεις.Όταν συζητούμε συνήθως δεν ακούμε τους άλλους τι λένε αλλά σκεφτόμαστε τι θα πούμε εμείς,για να κερδίσουμε τον αγώνα του διαλόγου ή να κερδίσουμε το παιχνίδι που παίζει το Εγώ μας με το Εγώ του άλλου,του συνομιλιτή.Αυτή είναι η μεγαλύτερη αποτυχία μας και η κύρια αιτία της όλο και μεγαλύτερης απομόνωσης που υπάρχει στο σύγχρονο κόσμο μας.

Έχουμε μάθει στην κοινωνία και στην κουλτούρα μας να ταυτοποιούμε τους ευατούς μας βάση ορισμών που μας έχουν δοθεί,ή που ακόμη μας δίνονται,από άλλους.Για παράδειγμα όταν κάποιος ερωτηθεί "Ποιός είσαι?" η απάντηση συνήθως είναι ένα όνομα,μια καταγωγή και ένα επάγγελμα.Βρίσκετε συνήθως αυτές τις απαντήσεις ολοκληρωμένες?Μήπως νιώθετε ότι έχετε γνωρίσει αυτά τα άτομα?Νομίζετε ότι αυτοί γνωρίζουν τον ευατό τους?

Εάν συνεχίσετε περαιτέρω και ρωτήσετε πως θα χαρακτήσιζαν τον ευατό τους η απάντηση συνήθως είναι κάτι σαν "Είμαι δυνατός,ικανός και εύστροφος"."Πιστεύω ότι είμαι έξυπνη ,χαρισματική και πολύ ικανή να πραγματοποιώ τους στόχους μου".

Στην τελική ο άνθρωπος δεν έχει γνωρίσει τον ευατό του και αφού δεν τον έχει γνωρίσει αυτομάτως γίνεται ο χειρότερος εχθρός.

Ο χειρότερος εχθρός δεν μπορεί να σε βλάψει τόσο,όσο οι σκέψεις που κάνεις απρόσεκτα.Όταν όμως κυριαρχήσεις πάνω τους,τίποτε άλλο δεν θα είναι περισσότερη βοήθεια.

Ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου είναι ο ίδιος ο ευατός.Ντύνεται με την στολή του εγωισμού του και τον εξοντώνει!!!!!

Ο άνθρωπος ,εφόσον ζεί,πρέπει πάντοντε να αγωνίζεται.Και ο πρώτος αγώνας είναι να νικήσει τον ευατό του.Ο πρώτος και κυριότερος εχθρός του ανθρώπου δεν είναι ο  διάβολος,όχι.Είναι ο ίδιος ο άνθρωπος στον ευατό του επίβουλος.

Πρέπει πάντα να κοιτάζουμε μπροστά,να αφήνουμε πίσω μας το παρελθόν και ότι δεν υφίσταται πλέον ,μόνο που αυτό δεν γίνεται από μόνο του με κάποιο μαγικό τρόπο.

Γι'αυτό χρειάζεται να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε.

Τον άνθρωπο τον χαρακτηρίζουν οι πράξεις του και όχι τα λόγια του.Μια παροιμία λέει...με τα λόγια κτίζω ανώγεια.Μην μένεις στα λόγια,Πέρνα στην πράξη.

Μονάδα μετρήσεως της αξίας του ανθρώπου είναι όχι τα λόγια του,αλλά τα έργα του.

Ξέρεις τι είμαστε?

Είμαστε οι πράξεις μας όχι οι θεωρίες μας.Καθοριζόμαστε απο αυτά που επιλέγουμε να πράξουμε.Καλή η οδός της θεωρίας,αλλά η οδός πράξης δύσκολα συμπορεύεται μαζί της,έτσι?

Οι πράξεις μας μπορούν να μιλήσουν,να φωνάξουν,να κερδίσουν ,να λυγίσουν και να ακουστούν σε τέτοιο βαθμό,που αναγκάζουν τις λέξεις μας,λέξεις που μόνοι μας ντύσαμε με περισσή υποκρισία,να υποκλιθούν μπροστά τους.

Συχνά αναφερόμαστε στην αγάπη.Λόγια,λόγια,λόγια.....

Αναφερόμαστε στην αγάπη αλλά δεν την γνωρίζουμε.Δεν φροντίσαμε να την μάθουμε.Ναι. Να την μάθουμε? Με ρωτάς που να την μάθουμε?

Μήπως υπάρχει κάποια επιστήμη η οποία διδάσκει την αγάπη?Δεν υπάρχει.

Μήπως μαθαίνονται,σπουδάζοντας,η αγαπη για την πατρίδα ή η αγάπη για τον άνθρωπο?Αν ναι,μήπως θεωρείται πως δεν αγαπούν την πατρίδα και τον ανθρωπο εκείνοι που δεν γνωρίζουν γράμματα και δεν πήγαν σχολείο?

Καμία επιστήμη δεν μπορεί να διδάξει κανέναν την αγάπη και την ίση συμπεριφορά προς τους ανθρώπους.Αυτά μαθαίνονται με τις εμπειρίες στην ζωή.Μήπως ο άνθρωπος μπορεί να μάθει στο σχολείο να μην κάνει στους άλλους αυτά τα οποία δεν θέλει να κάνουν και στον ίδιο?Μήπως μαθαίνει στο σχολείο να μην θεωρεί φίλο ένα φίδι που δεν αγγίζει τον ίδιο,αλλά δαγκώνει και δηλητηριάζει τους άλλους?Δηλαδή .αν δεν πάει σχολείο ο άνθρωπος δεν θα γνωρίζει οτι η ανθρώπινη αγάπη δεν καθορίζεται σύμφωνα με τη θρησκεία,τη γλώσσα και την εθνικότητα,και οτι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι?

Μήπως όλες οι βαρβαρότητες που έγιναν στον κόσμο είναι έργο αμόρφωτων?

Η αγάπη δεν πρέπει να είναι μόνο στα λόγια,αλλά και στην πράξη.Δεν διδάσκεται στο σχολείο.Τη διδάσκει η ζωή στον άνθρωπο.Περνάς την τάξη αυτή αν αντιληφθείς οτι όλοι είναι άνθρωποι όπως εσύ.Αν καταφέρεις να βάλεις τον ευατό σουστη θέση του άλλου.Δεν είναι χάρακας η αγάπη.Δεν μπορεί να τη μάθει κανείς απ'εξω.Το σχολείο γεμίζει μονάχα το ταγάρι των γνώσεων.Αν δεν υπάρχει στην καρδιά σου η αγάπη προς τον άνθρωπο ,αυτά δεν αρκούν για να σε κάνουν σωστό άνθρωπο.

Λόγια χωρίς πράξεις δείχνουν μια λανθασμένη εικόνα του χριστιανού.

Τα έργα λοιπόν και όχι τα λόγια είναι αυτά που κάνουν κάποιον να ξεχωρίζει.Δεν είναι αρκετό να φαινόμαστε Χριστιανοί επικαλούμενοι την χάρη Του και την αγάπη Του,αλλά να αποδεικνύουμε με τις πράξεις μας και την υπακοή μας την γνησιότητά μας

Άραγε ξέρεις ποιος η ποια είσαι?

Η απάντηση είναι : Είσαι οι πράξεις σου και όχι τα λόγια σου.Κοίταξε τις πράξεις σου και θα μάθεις ποιος-α και τι είσαι και όταν σε ρωτούν να ξέρεις να απαντήσεις με ειλικρίνεια και αληθινά.Εάν φυσικά έχεις το θάρρος να το κάνεις αυτό. 

Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ  : ΛΟΓΙΑ  Η   ΠΡΑΞΕΙΣ