Κείμενα

απο τον πατήρ Ἀθανάσιο Μάργαρη

Κείμενα / ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ


_ Όταν λειτουργούμε,πάτερ μου,πρέπει να στεκόμαστε μισό μέτρο μακριά από την Αγία Τράπεζα.Να μην ακουμπάμε πάνω τα χέρια μας για να ξεκουραστούμε.Ούτε να *ξαπλώνουμε*πάνω της,γιατί εκεί πάνω βρίσκεται το Σώμα του Χριστού μας,ούτε ν'αφήνουμε πάνω στην Αγία Τράπεζα τα κομποσχοίνια μας,η ρολόγια η διάφορα βιβλία.Πάνω στην Αγία Τράπεζα πρέπει να βρίσκεται μόνο το Άγιο Ευαγγέλιο,η Φυλλάδα,τα κεράκια και τίποτε άλλο.Όχι να κάνουμε την Αγία Τράπεζα παγκάρι.Άν το μέρος είναι στενό,να στεκόμαστε τουλάχιστον δέκα πόντους μακριά,με τα χέρια μας σταυρωμένα και να λέμε τα Ειρηνικά και τις ευχές.

_Το Μοναστήρι πάντα πρέπει να είναι ανοιχτό πατέρες μου.Διότι οι προσκυνητές μπορεί να έχουν έλθει από πολύ μακριά και δεν είναι σωστό να περιμένουμ έξω στην παγωνιά και τη βροχή η το λιοπύρι.Αυτή είναι η αγάπη.Πρέπει ο Μοναχός να κάνει θυσία.Γιατί το Μοναστήρι δεν είναι δικό μας.Εμείς εδώ είμαστε φιλοξενούμενοι στο Μοναστήρι του Αγίου Δαυίδ.Είμαστε ενοικιαστές και διαχειριστές.Όλα είναι του Αγίου.Και τα ρούχα που φοράω και το φαγητό που τρώω του Αγίου Δαυίδ είναι.Το μόνο που έφερα,όταν ήλθα στο Μοναστήρι,ήταν οι αμαρτίες μου.Και γι'αυτές κλαίω μέχρι τώρα.Όλα τα άλλα είναι του Αγίου Δαυίδ.

-Οι Γεροντάδες και οι Γερόντισσες και οι Ηγούμενοι και οι Πνευματικοί πρέπει να έχουμε αγάπη και διάκριση.Αλλιώς τα έχουμε χάσει όλα.Πρέπει ο Γέροντας ή η Γερόντισσα να βλέπει τους αδελφούς όλους εξ'ίσου.Και όχι να κάνει διακρίσεις

-Εγώ,πάτερ μου,συμπάσχω με τον άνθρωπο που εξομολογείται.Πονάω μαζί του.Πονάω και κλαίω για τον εξομολογούμενο.Παρακάλεσα τον Άγιο Δαυίδ μετά την εξομολόγηση να ξεχνάω όσα δε χρειάζονται και να θυμάμαι αυτά που πρέπει για να προσεύχομαι.Γιατί κάνω προσευχή για τους εξομολογουμένους.Και ανησυχώ και τους περιμένω να ξανάρθουν.