Κείμενα

απο τον πατήρ Ἀθανάσιο Μάργαρη

Κείμενα / ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΑΚΩΒΟΥ ΤΣΑΛΙΚΗ


                                          

Ένα πρωινό,μετά την Θεία Λειτουργία,κάναμε με τον π.Ιάκωβο μια βόλτα γύρω από το μοναστήρι.Έκατσε, και αρχίσαμε την κουβέντα.Σε κάποια στιγμή μου λέει:θα σου δείξω κάτι για να γνωρίζεις τον π.Ιάκωβο.Σήκωσε το παντελόνι του,σχεδόν μέχρει τα γόνατα ,κάτι που δεν έκανε ποτέ ο Γέροντας.Κοιτάζω και τα πόδια του ήταν μελανά,δεν είχαν καν την απόχρωση του δέρματος.Απόρησα και κάπου τρόμαξα.Για να με καθησυχάσει ο Γέροντας μου λέει:Aυτός είναι ο π.Ιάκωβος Θανάση μου.Όλοι με βλέπουν που λειτουργώ,εξομολογώ,περπατώ, όλα με αξιοπρέπεια και λένε: καλέ αυτός ο π.Ιάκωβος μια χαρά είναι κοτσανάτος-κοτσανάτος (δηλαδή λεβέντης).

Ένα μεσημέρι καθόμασταν έξω απο την Εκκλησία του Μοναστηριού-του Οσίου Δαυίδ-και μας μιλούσε ο π.Ιάκωβος ενώ περιμέναμε τον ερχομό της Αγίας Κάρας του Οσίου Δαυίδ από κάπου που την είχαν πάρει.Εκεί που μας μιλούσε ο Γέροντας σηκώνετε ξαφνικά και μας λέει:παιδιά μου,με συγχωρείτε,πρέπει να φύγω εγώ έρχετε ο κόσμος και φέρνουν τον Άγιο.Μόλις έφτασαι στο κελί του (απόσταση περίπου 30 μέτρα) ακούστηκαν έξω απο το μοναστήρι οι κόρνες των αυτοκινήτων που ήρθαν με τον Όσιο Δαυίδ.Σηκωθήκαμε, και ο π.Κύριλλος ήταν ήδη μέσα στο Μοναστήρι  με την Αγία κάρα του Οσίου Δαυίδ. 

Είχαμε επισκεφτεί το Μοναστήρι μια παρέα φοιτητές.Σάββατο βράδυ εξομολογηθείκαμε στον π.Ιάκωβο και μας έδωσε ευλογία την αυριανή Κυριακή να κοινωνήσουμε,αλλά το βράδυ του Σαββάτου να φάμε αλάδωτο.Εμείς ξεχάσαμε να ενημερώσουμε τους πατέρες της Μονής για αλάδωτο και φάγαμε λαδερό.Μετά την τράπεζα πήγα και του το είπα.Η απάντηση ήταν:Δεν πειράζει Θανάση μου να κοινωνήσετε,είστε παιδιά εσείς,κουράζεσται και διαβάζεται.Την επόμενη μέρα αφού κοινωνήσαμε,με φωνάζει και μου λέει:Πήγαινε γρήγορα και νήψου με αγιασμό.Η απορία μου εύλογη:Μα γιατί Γέροντα?Μου απαντά:Άκου Θανάση μου όταν κοινωνείτε η Χάρης του Θεού φενεται στο πρόσωπο σας και ο κόσμος λέει:τι όμορφα που είναι αυτά τα παιδιά.Έτσι πολλές φορές βρίσκει ευκαιρία ο κοτσάνης και σας ταλαιπωρεί,γι'αυτό πάντα να ρίχνεται αγιασμό στο πρόσωπό σας,όταν κοινωνείται και να πίνεται. 

Πολλές φορές την περίοδο πριν τις εξετάσεις μας,στο Πανεπιστήμιο,μια παρέα φοιτητές πηγαίναμε στο Μοναστήρι του Οσίου Δαυίδ για να διαβάσουμε.Ο χρόνος μας περνούσε όμορφα.Βοηθούσαμε τους πατέρες στις δουλειές τους,μιλούσαμε με τον π.Ιάκωβο,εξομολογούμασταν και διαβάζαμε.Όταν φεύγαμε πάντα ο π.Ιάκωβος μας έδεινε και μερικά χρήματα,Θυμάμαι μια φορά,την παραμονή που θα φεύγαμε,σκεφτόμουν έντονα την επιστροφή μου στην Αθήνα γιατί δεν είχα καθόλου χρήματα και με περείμεναν αρκετοί λογαριασμοί στο διαμέρισμα μου.Έπειτα από λίγο με φωνάζει ο π.Ιάκωβος,βγάζει όπως πάντα από την τζέπη του ένα φακελάκι (είχε χρήματα μέσα) και μου το έδωσε.Περείμενα να έχει το συνηθεισμένο περείπου ποσό δηλαδή 2 η 3 η 5 χιλιάδες δραχμές.Όταν πήγα στο δωμάτιο το άνοιξα.Είδα το ποσό-50 χιλιάδες δραχμές-ξαφνιάστηκα μεγάλο το ποσό,σίγουρα κάποιος το έδωσε στον π.Ιάκωβο και αυτός όπως έκανε πάντα όπως το πήρε έτσει το έδωσε.Η πρώτη μου σκέψη να του πω ότι τα χρήματα είναι πολλά.Το πρωί αυτό έκανα και η απάντηση του π,Ιακώβου:ξέρω Θανάση μου,γνωρίζω και αν δεν φτάνουν να σου δώσω και άλλα,τον Άγιο να ευχαριστείς.  

Ήμουν στην εξομολόγηση (στον Ναό του Οσίου Δαυίδ) και είπα στον π.Ιάκωβο κάτι που με  απασχολούσε. έντονα.Ο π.Ιάκωβος με ρώτησε εάν πιστεύω πως ο Όσιος Δαυίδ (εικόνα στο τέμπλο) ήταν παρών,ήταν μαζί μας εκεί.Του απάντησα πως ναί πιστεύω ότι είναι παρών.Μου λέει πήγαινε μπροστά του και αυτό που μου είπες πέστο στον Άγιο.Εκείνη την στιγμή κάπου δυσκολεύτηκα να κάνω κάτι τέτοιο.Σηκώθηκε με πήρε από το χέρι πήγαμε μπροστά στην εικόνα του Οσίου Δαυίδ ,του τέμπλου της Εκκλησίας,και άρχησε να μιλά στον Άγιο φιλικά με σεβασμό και του ανάφερε  αυτό που με απασχολούσε και τον παρακάλεσαι να βοηθήσει να ξεπεραστεί.Όταν τελείωσε μου λέει:Θανάση μου μας άκουσε ο Αγιος και θα πάνε όλα καλά.Με πιάνει από το χέρι για να επιστρέψουμε στην θέση μας.Μόλις γυρίσαμε η εικόνα σείστηκε και αμέσως φώναξα:Παναγία μου.Ο π.Ιάκωβος μου λέει:μη φοβάσε ο Άγιος ήταν αφού σου είπα ήταν εδώ,μας ακουσε και τώρα μας χαιρέτησε,όλα θα πάνε καλά.  

Καθόμουν έξω από το Ναό της Μονής,ήταν μεσήμερι,και σηκώθηκα να πάω στο κελί του π.Ιακώβου.Στο σημείο που σήμερα είναι ο τάφος του ήταν αρτάνα με λουλούδια.ακριβώς εκεί τον είδα κάτι να πέταξε αλλά έκανα πως δεν τον είδα.Με φώναξε και με ρώτησε αν είδα κάτι,του απάντησα πως νομίζω ότι κάτι σαν να πέταξε.Άκουσε να σου πω,μου είπε,σήμερα ήρθε μια κυρία στην εξομολόγηση και μου εμπιστεύθηκε ένα σοβαρό πρόβλημα και της υποσχέθηκα πως θα κάνω προσευχή,θα παρακαλέσω τον Άγιο να βοηθήσει να πάνε όλα καλά.Επειδή όμως πέρνω αρκετά φάρμακα και πρέπει να τρώω κάτι οι πατέρες μου έφεραν μια ελιά να φάω.Έγω Θανάση μου την πέταξα,γιατί αν την φάω πως θα με ακούσει ο Άγιος με γεμάτο στομάχι.

Πολές φορές ο π.Ιάκωβος εξομολογούσε στο εκκλησάκι του Αγίου Χαραλάμπη.Πήγα μια φορά να εξομολογηθώ.Πριν αρχίσω να μιλώ άρχισε να μου μιλά ο ίδιος και αισθάνθηκα από το στόμα του να βγαίνει ευωδία,σαν να ήταν το στόμα του θυμιατό,δεν μπορούσα να πω τίποτα τον άφησα να μιλά.....μέχρει που κάτι αισθάνθηκε πως κατάλαβα και μου είπε:συγνώμη,κάτι ήθελες να μου πείς.

Την περίοδο των εξετάσεων για εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο.το άγχος και η αγωνία μου ήταν κάτι το αναπόφευκτο.Ο π.Ιάκωβος με συμβούλευσε λέγοντάς μου:Θανάση μου θα γράψεις ότι γνωρίζεις και στη συνέχεια θα πεις το τροπάριο του Οσίου Δαυίδ θα σταυρώσεις το γραπτό σου με το εικονάκι που σου έδωσα (ήταν ένα μικρό εικονάκι που το φοράμε στην φανέλα μας για φυλακτό) και θα τον παρακαλέσεις τα υπόλοιπα να τα αναπληρώσεις αυτός.Έτσι και έκανα.Τελείωσα θυμόμουν τα θέματα,ήξερα ότι είχα γράψει συγκεκριμένες σελίδες αλλά δεν θυμόμουν τις απαντήσεις.Το αποτέλεσμα ήταν άριστο.Όταν ήμουν στο Πανεπιστήμιο,πάντα πριν τις εξετάσεις ζητούσα τις προσευχές του,θυμάμαι σε ένα μάθημα προσπαθούσα να καταλάβω, από μόνο τις 90 σελίδες,κάποιο νόημα έστω από τις πρώτες σελίδες αλλά μάταια,ήταν ακαταλαβήστικο.Αμέσως σκέφτηκα τον π.Ιάκωβο.Πήρα τηλέφωνο αμέσως και του είπα την δυσκολία μου.Η απάντηση ήταν:μη φοβάσαι θα κάνω προσευχή και ο Άγιος θα σε βοηθήσει.Στο τηλέφωνο μιλούσε και η Αθηνά-η σημερινή πρεσβυτέρα μου-και έλεγε να πω στον Γέροντα και για το επόμενο μάθημα της επόμενης ημέρας-στο οποίο δεν είχα πάρει το βιβλίο-ο π.Ιάκωβος άκουσε την κουβέντα και με ρώτησε τη λέει η Αθηνά.Τον ενημέρωσα πως είχαν τα γεγονότα και μου απαντά:Θανασάκη έχει δίκιο η Αθηνά θα πας και θα κάνεις αυτό που σου έχω πει (με το εικονάκι).Την επόμενη ημέρα έβαλα το σταυρό μου και πήγα για εξέταση προφορική.Είμασταν 8 φοιτητές και ήμουν ο πρώτος Με ρώτα ο καθηγητής ερώτηση απο την πρώτη σελίδα του βιβλίου,ήταν το μόνο που είχα κατανοήση,και απάντησα σωστά.Συνέχισε με τους επόμενους φοιτητές.Στην συνέχεια η δεύτερη ερώτηση και η δική μου σειρά.Ποιά ήταν η δεύτερη ερώτηση,ακριβώς η ίδια η πρώτη.Κάπου τα έχασα,και με ρώτα ο καθηγητής:δεν ξέρεται την απάντηση?αμέσως έδωσα την αρχική μου ξανά απάντηση.Συνέχισε με τους επόμενους φοιτητές.Όταν τελειώσαμε με ρωτούσαν τι ήταν αυτό σήμερα τι έγεινε την ίδια ερώτηση δύο φορές.Έδωσα την απάντηση.Το δύσκολο ήταν ότι μετά απο αυτό η Αθηνά επέμενε να γράψω και το επόμενο μάθημα.Μετά από δική της παρουσία για να μπώ στην αίθουσα εξετάσεων,πήγα να γράψω.Ήταν εξετάσεις πολαπλών απαντήσεων.Πήρα το γραπτό το κοιτούσα και έβλεπα κινέζικα-άγνωστα,αφού δεν είχα ούτε το βιβλίο-έκανα αυτό που μου είπε ο π.Ιάκωβος,έβγαλα το εικονάκι,είπα το τροπάριο του Οσίου Δαυίδ σταύρωσα το γραπτό μου και το παρέδωσα.Αποτέλεσμα πέρασα το μάθημα. 

Το πρώτο μας παιδί το είχαμε υποσχεθεί πως θα το λέγαμε Δαυίδ,πρός τιμή του Αγίου.Γεννήθηκε στην Κύπρο με πάρα πολλές δυσκολίες,και ο γιατρός μας είπε πως ίσως αργήσει να περπατήσει.Όταν επιστρέψαμε στην Ελλάδα,σε ηλικία τρών μηνών,ο γιός μας,επισκευθήκαμε τον καλίτερο νευρολόγο για παιδιά στην Αθήνα για ένα γενικό έλεγχο αλλά και να μας δώσει απάντηση σε αυτό που μας είπε ο γιατρός απο την Κύπρο.Η διάγνωση ίδια,ίσως να αργήσει να περπατήσει.Φεύγοντας η Αθηνά δεν ήθελε να πάει σπίτι-στην Αιδηψό-αν πριν δεν περνούσαμε απο τον Όσιο Δαυίδ και τον π.Ιάκωβο,αν και ήταν αργά απόγευμα.Ξεκείνησαμε για το Μοναστήρι.Φτάσαμε σχεδόν σούρωπο.Τι έκπληξη?Μας περείμενε έξω στην πόρτα ο π.Ιάκωβος.Πριν προλάβουμε να του πούμε λέξη κοιτά το μωρό μας και λέει:πω πω ποδαράδες ο Δαυίδ(γνώριζε πως το όνομα είναι Δαυίδ πως είχαμε υποσχεθεί στον Άγιο) εσύ 9 μηνών θα τρέχεις.Η Αθηνά πήγε να εξηγήσει το λόγο που πήγαμε στο μοναστήρι τέτοια ώρα αλλά ο π.Ιάκωβος συνέχισε να λέει:αυτός 9 μηνών θα τρέχει.Πράγματι 9 μηνών οχι περπατούσε,αλλά έτρεχε.Τον Δεκέμβριο του έτους 1991,ο π.Ιάκωβος είχε κοιμηθεί τον Νοέμβριο 1991,ο γιός μας ήταν 1,5 χρονών πήγε στον τάφο του Γέροντα και άρχησε να μιλά με κάποιον στην δική του γλώσσα.Εγώ εκείνο που έκανα εκείνη τη στιγμή έμεινα λίγο μακριά και κοιτούσα την σκηνή.Μιλούσε και κουνούσε τα χεράκια του.Όταν τελείωσε το ρώτησα με ποιον μιλούσε και μου έδειξε την φωτογραφία του π.Ιακώβου.Με πήγε στο ιερό της Εκκλησίας και μου έδειξε το εξαπτέριγο ψιθυρίζοντας πως έτσι ήταν το πρόσωπο του π.Ιακώβου,έλαμπε και είχε χρυσές ακτίνες.Αυτό ακριβώς είπε και στον π.Κύριλλο όταν τον ρώτησε με ποιόν μίλησε και πως τον είδε,μάλιστα του είπε και τον διάλογο που είχαν.

Μέσα στο κελί του,ο π.Ιάκωβος,είχε ένα μικρό τζάκι που ποτέ δεν το χρεισιμοποιησε για να ζεσταθεί.Η τροφή του,ασκητική,γλυκό ποτέ δεν δοκίμασε.Κι όμως πάντα έλεγε:εγώ δεν κάνω τίποτα,δεν αξίζω,είμαι ένα ψόφιο σκυλί να πηγαίνετε στους ασκητές.Πάντα η εμφάνισή του και η συμπεριφορά του ήταν αρχοντική,αξιοπρεπέστατη.Λίγοι γνώριζαν τι αρρώστιες και τι πόνο  έκρυβε κάτω από αυτή την αρχοντιά.Εγχειρίσεις,βηματοδότη,πόνους και πάρα πολλά άλλα.

Πάρα πολλές φορές όπως καθόμασταν,σταύρωνε τα χέρια του τέντωνε τα πόδια και έλεγε:τώρα εγώ πέθανα (είχε μνήμη θανάτου σχεδόν καθημερινά)

Κάποια μέρα βγήκα βόλτα έξω πίσω από το μοναστήρι ( εκεί βρισκόταν μια μεγάλη κουφάλα δένδρου)ξαφνικά μέσα από την κουφάλα του δένδρου βγήκε ο π.Ιάκωβος.Τον ρώτησα τι έκανε και μου απάντησε:ήρθα Θανάση μου να ψάλω μαζί με τα πουλάκια,άκου τι ωραία που κελαηδούν.Αργότερα έμαθα από τους πατέρες πως εκείνο το σημείο ήταν το καταφύγιό του για να ησυχάζει.

Πολλές φορές μου έλεγε:Θανάση μου νομίζουν πως τα βράδια είμαι στο κελί μου και ξεκουράζομαι αλλά εγώ φεύγω και πηγαίνω στο ασκητήριο του Αγίου και προσεύχομαι και επιστρέφω χαράματα πριν την ακολουθία.Κάποτε μόλις έφτασα στο ασκητήριο του Αγίου και μπήκα μέσα μόλις γονάτισα να προσευχηθώ γέμισε ο χώρος σκορπιούς,κρεμόντουσαν από πάνω μου σαν σταφύλια.Αμέσως κατάλαβα πως ήταν ο πειρασμός συνέχισα την προσευχή μου και τους έκανα το σημείο του σταυρού λέγοντας:στο όνομα του Ιησού Χριστού να εξαφανιστείται και αμέσως εξαφανίστηκαν.Το μονοπάτι προς το ασκηταριό σιγά- σιγά,βημά-βημά το άνοιξα μόνος μου έλεγε ο π.Ιάκωβος,για να το επισκέπτονται ο κόσμος.

Ο Κος Ι......θα πηγαινε για εξετασεις καρδιας συγκεκριμενα για στεφανιογραφημα.Η κατασταση του ηταν σοβαρο διοτι στο ιστορικο του υπηρχε λιποθυμια σε ολικη ναρκωση.Το εκανα γνωστο στο π.Ιακωβο και μου ζητησε συγκεκριμενη ημερα να τον επισκεφθουμε.Πραγματι ετσι και εγεινε.Ο π.Ιακωβος ειπε στον Κο Ι........ τα εξης λογια:Θα πας Κε Ι......θα σε βαλουν σε ενα δωματιο και θα προσπαθησουν απο ενα σημειο (εδειξε συγκεκριμενα και που)να προσπαθησουν να σε τρυπησουν δεν θα μπορεσουν ομως και θα πανε απο αλλο σημειο θα σου βαλουν κατι μεσα που θα σε καιει ανεβαινοντας προς το μερος της καρδιας,εσυ ομως σε παρακαλω αδιαφορησε,θα σου πουν να κοιτας αν θες και σε μια τηλεοραση για να βλεπεις τι κανουν εσυ ομως να κανεις υπομονη και προσευχη να τελειωσουν οι γιατροι και ολα θα πανε καλα,μονο μη λιποθυμησεις,μη δυσταξεις.Οπως τα ειπε ο π.Ιακωβος ετσι ακριβως και εγειναν.Μονο που ο Κος Ι.......λιποθυμησε οι γιατροι προσπαθησαν να τον συνεφερουν και τα καταφεραν.Στο τελος η αποφαση ηταν πως ο Κος Ι........δεν επασχε απο καρδια.Παρουσιασαν τις αποφασεις κρατικου Πανεπιστημιακου Νοσοκομειου οπου νοσηλευτηκε ο Κος Ι..........για 15 ημερες οπου διαγνωστηκε σοβαρο προβλημα καρδιας με 4 εμφραγματα.Το θαυμα εγινε ο Κος Ι........μεχρι και σημερα ολα καλα με τις προσευχες του π.Ιακωβου.

Η καθε του κίνηση και στην Θεια Λειτουργια αλλα και εξω γενικα ηταν παντα προσεκτικη.Ηταν ολα ιερα και οσια.Το καθε πραγμα ειχε την αξια του.Πως μιλουσε,πως επιανε κατι,πως περπατουσε,πως κοιτουσε τα παντα εδειχναν την αρχοντια του.Ηταν πραγματικα αρχοντας.

Θεωρουσε παντα τον εαυτο του αχρηστο.Οταν του ελεγα ευχαριστω,παντα μου ελεγε οχι εμενα,εγω δεν εκανα κατι,τον Αγιο να ευχαριστεις.

 

 

Μερικές εμπειρίες μου από τον Γέροντα Ιάκωβο,γράφει ο π.Αθανάσιος Μάργαρης (Συνεχείζετα)