Κείμενα

απο τον πατήρ Ἀθανάσιο Μάργαρη

Κείμενα / Η εν Χριστώ ζωή μέσα στον κόσμο


Η ζωή του χριστιανού είναι ένα ατελείωτο γλέντι. Μια χαρά που δεν μπορώ να την περιγράψω, αλλά μπορώ να μοιραστώ μαζί σας το πώς ζω τώρα και το πώς ζούσα τότε. Το πώς αντιμετωπίζω τώρα την καθημερινότητα μου και πως τότε.

Δεν ήμουν πάντα χριστιανός˙ δεν είχα το φρόνημα, την αρχοντιά και την αξιοπρέπεια του χριστιανού.

Αλλά πριν προχωρήσω να σας γράψω αυτά που αισθάνομαι, πριν καλύψω την ανάγκη μου να μοιραστώ μαζί σας την αγάπη που νοιώθω και όλα αυτά που συμβαίνουν μέσα μου, είναι απαραίτητο να σας πω ξεκάθαρα τι πιστεύω.

Είμαι χριστιανός ορθόδοξος, και θεωρώ το ότι το «ορθόδοξος» είναι πλεονασμός. Εάν εξετάσετε ξεκάθαρα και επιστημονικά την πορεία της εκκλησίας του Χριστού θα διαπιστώσετε ότι εκκλησία υπάρχει μόνο όταν αυτοί που συγκεντρώνονται, συγκεντρώνονται γύρω από τον Χριστό.

Όταν γίνεται αυτό, τότε ζουν για τον Χριστό, αγαπάνε για τον Χριστό, διαφωνούν και τσακώνονται γιατί έχουν εγωισμό και πάθη αλλά αλληλοσυγχωρούνται και προσεύχονται ο ένας για τον άλλον στον Χριστό. Σε ό,τι φέρνει κόντρα, διαμάχη, κίνδυνο, σε ό,τι ωθεί την εκκλησία σε διχασμό, ο χριστιανός προσεύχεται στον Χριστό. Γιατί η εκκλησία είναι του Χριστού και όχι του αρχιεπίσκοπου, του Γέροντα, του πνευματικού. Όσοι στέκονται στα πρόσωπα, στις αυθεντίες, στους χαρισματούχους, κλπ κολλάνε στα κτίσματα και στους τίτλους και χάνουν την ουσία, που είναι ο Χριστός.

Έτσι έγινε η αίρεση του πάπα και ο πάπας έγινε αλάθητος και είναι τόσα τα λάθη που έχουν κάνει και έχουν πει οι αλάθητοι πάπες από το σχίσμα της εκκλησίας και μετά γεμίζουν τα βιβλία της ιστορίας. Κι αν βαριέστε να διαβάζετε όλες αυτές τις «θεόπνευστες» ηλιθιότητες των παπών του Βατικανού, απλά δείτε τα αποτελέσματά τους.

Ίδρυσαν τα μυητικά και μυστικιστικά τάγματα των Ναϊτών, ιησουιτών κλπ με αποτέλεσμα : μασονία, πολιτικές διαπλοκές της δήθεν εκκλησίας τους με κυβερνώντες που οι ίδιοι διόριζαν ή προωθούσαν ανά τους αιώνες, σταυροφορίες εναντίων και εμάς των ορθοδόξων και εναντίων των απίστων. Με τις ευλογίες του πάπα.

Που το είδε αυτό ο θεόπνευστος;

Διάβασε ποτέ στην καινή διαθήκη να έκανε κάτι τέτοιο ο Χριστός; Διάβασε για κάποιον από τους Αποστόλους να έκανε κάτι ανάλογο; Ο πάπας που «θεοεμπνεύστηκε» τέτοιες πρακτικές στην ουσία εφάρμοζε και ξεδίπλωνε στον κόσμο το όνειρό του για μια θεοκρατική κοινωνία της οποίας και η  πολιτική εξουσία θα άνηκε σ’ αυτόν.

Είναι δυνατόν ο ίδιος ο Χριστός να διδάσκει την αγάπη, την ταπείνωση, την υπακοή στο θέλημα του πέμψαντος Αυτού Πατρός, και ο πάπας να κάνει τα ακριβώς αντίθετα και να μιλάμε για αλάθητο;

Δεν είναι εκκλησία του Χριστού, η δυτική εκκλησία. Αυτοί μαζεύονται γύρω από τον πάπα και εφαρμόζουν τα θελήματά του γι’ αυτό και δεν έχουν ιεροσύνη με χάρη Χριστού και γι’ αυτό έχουν αποκοπεί και από την αποστολική διαδοχή. Όχι ιστορικά, αλλά ουσιαστικά.

Θέλετε να δείτε κι άλλες «θεόπνευστες» και φυσικά «αλάθητες» αποφάσεις;

Δείτε στον μεσαίωνα τι γινόταν, η ιερά εξέταση, τα συγχωροχάρτια με τα οποία γέμιζαν οι τσέπες των καρδιναλίων και  βεβαίως – βεβαίως.

Δείτε πως ξεκίνησαν την διαπλοκή στα πολιτικά και οικονομικά δρώμενα των χωρών της Ευρώπης. Το πρώτο αρσενικό θέλει δεν θέλει θα γίνει καρδινάλιος να αναλάβει την περιοχή, το φέουδο, του μπαμπά και ο δεύτερος γιος θα έπαιρνε το οικογενειακό μαγαζί. Γι’ αυτό από τότε άρχισαν τα ομοφυλοφιλικά σκάνδαλα και τις παιδεραστίες με τα παπαδάκια τους οι παπικοί και μετά τα προωθούσαν στην «ιεροσύνη» και στις επισκοπές τους. Ήξεραν ποιος τους έκανε την «μύηση». Και τώρα τα ίδια γίνονται. Ξέρετε τι εκατομμύρια έχει πληρώσει το Βατικανό για αποζημιώσεις; Αλλά εντάξει είναι δεν πειράζει, παράπλευρες απώλειες, σιγά το έξοδο. Κονομάνε πιο πολύ από τις μετοχές που έχουν στις εταιρείες κατασκευής όπλων, και πολλών άλλων εταιρειών…

Μήπως λέω ψέματα και υπερβολές;

Ψάξτε ελεύθερα και αδέσμευτα από κάθε συναίσθημα φιλικό ή εχθρικό και θα βρείτε αλήθειες που καίνε και πικραίνουν.

Για τους προτεστάντες τι να πω; Αυτοί έκαναν αίρεση στην αίρεση του πάπα. Μαζεύονται και λένε τραγουδάκια, πέφτουν σε έκσταση μέσω του χαρισματούχου πάστορα, πέφτουν θύματα υπνωτισμού και χειραγώγησης της συνειδήσεώς τους, βοηθάει κι ο διάβολος και γίνονται πλούσιοι σε εμπειρίες, αλλά όχι σε χάρη. Είναι πλούσιοι κι από εκκλησίες, γύρω στις 25000 μόνο στην Αμερική. Διαφορετικές μεταξύ τους. Άλλα διδάσκει η μία άλλα διδάσκει η άλλη, αλληλοβρίζονται, χαμός γίνεται.

Οι δε μορμόνοι διόρθωσαν και συμπλήρωσαν την αγία γραφή. Ο δαίμονας – άγγελος, τους είπε ότι ο περιούσιος λαός του Θεού είναι οι αμερικάνοι, και μετά συμπλήρωσε και τις θείες διδαχές. Άιντε τώρα να βγάλεις συμπέρασμα.

Οι ιεχωβάδες; Όλη η μαλακία σε μια φούχτα μαζωμένη. Αυτοί δεν είναι εκκλησία κοπτοραπτούδες είναι. Ποια αγία γραφή διαβάζουν και μελετούν; Από το πολύ το κόψε – ράψε έχουν χάσει την μπάλα. Πιο εύκολα λύνεις τον κύβο του Ρούμπικ παρά να βρεις λογική στα λεγόμενά τους.

Βρε ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος λέει ότι για το μόνο που είναι υπερήφανος, είναι ο Σταυρός του Κυρίου, κηρύττει Χριστόν εσταυρωμένο  μέσα στις επιστολές του, διαβάστε το πρωτότυπο κείμενο. Όχι θα διαβάσουν το δικό τους το διορθωμένο κι αν τους στριμώξεις με λογικά επιχειρήματα, αλλάζουν θέμα.

Γι’ αυτό σας είπα προηγουμένως ότι το «ορθόδοξος» είναι πλεονασμός. Όλοι αυτοί και τόσοι άλλοι δεν είναι χριστιανοί. Μπορεί να σας ακούγεται σκληρό, ίσως και να είναι. Αλλά είναι η αλήθεια. Δεν είναι χριστιανοί γιατί δεν μαζεύονται γύρω από τον Χριστό γι’ αυτό και κάνουν το θέλημά τους και όχι το θέλημά Του.

Όταν πηγαίνω στον ναό για να προσευχηθώ, προσεύχομαι στον Χριστό για αυτά που με απασχολούν όταν ο ιερέας λέει, «και ως έκαστος κατά διάνοιαν έχει…» περίπου προς το τέλος. Όλη η υπόλοιπη ώρα είναι για όλον τον υπόλοιπο κόσμο, οικογένεια, συγγενείς, φίλους, εχθρούς, βουδιστές, προτεστάντες, μαύρους μάγους, μωαμεθανούς, παιδεραστές, φονιάδες για θύτες και θύματα… για…, για…, για όλους ανεξαιρέτως, ζώντες και κεκοιμημένους από την αρχή έως το τέλος του αιώνος.

Πώς να πεις για κάποιον ότι δεν προσεύχομαι γι’ αυτόν; Δεν πάει, δεν γίνεται, η καρδιά αντιδρά. Πώς να σταθείς ενώπιον του Χριστού και να πεις βοήθησε τον Θανάση και μην βοηθάς τον τάδε γιατί είναι κακός.

Ο κακός, ο εγκληματίας, ο αιρετικός, ο αλλόθρησκός, ο «διαφορετικός», αυτός που με ενοχλεί με την συμπεριφορά του και με κάνει κι εκνευρίζομαι πολύ, ή που με κάνει και νοιώθω ανασφαλής, κι αυτό οδηγεί σε σκέψεις όπως να του κάνω εγώ περισσότερο κακό για να με φοβάται, ή και να τον σκοτώσω για να ξεμπερδεύω μαζί του μια για πάντα, αυτός χρειάζεται πιο πολύ την προσευχή μου. Κι αν το δούμε το θέμα του «κακού» και λίγο πιο διαφορετικά, αυτός που μου βγάζει προς τα έξω τον καλά κρυμμένο κακό εαυτό μου δεν είναι ο εχθρός μου, στην ουσία ευεργέτης μου είναι.

Αυτός είναι ο δρόμος του κόσμου και μέσα σ’ αυτόν τον τρόπο σκέψης θα δείτε την καθημερινότητα κάθε ανθρώπου που είναι μακριά από τον Χριστό. Ο άνθρωπος αυτός που ζει με το φρόνημα του κόσμου έχει ανασφάλειες, άγχη, φόβους, μίση, ονειρεύεται υπερανθρώπους που θα τον σώσουνε από τα προβλήματά του, αρκεί αυτοί να έχουν τις ίδιες αρχές με αυτόν, αλλά τους εμπιστεύεσαι;

Μπα καλύτερα να γίνει ο ίδιος υπεράνθρωπος για να τα φτιάξει όπως ξέρει ο ίδιος καλύτερα.

Φαύλος κύκλος.

Το φρόνημα του χριστιανού είναι απλό, όμορφο, έχει αξιοπρέπεια.

Χριστέ μου βοήθησέ με σε παρακαλώ, είμαι σε αδιέξοδο. Τι να κάνω; Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τον αδερφό μου που με ενοχλεί. …

Αυτά τα λέω τώρα, δεν ήμουν πάντοτε έτσι. Κάποτε αντιμετώπιζα ένα πρόβλημα με μια συνάδελφο. Είχαν φτάσει τα πράγματα στο απροχώρητο και είχα έρθει σε μια κατάσταση που είχα αποφασίσει να την δείρω και μάλιστα πολύ άσχημα. Ήθελα να της κάνω μόνιμη βλάβη. Χαιρόμουνα και μόνο με την σκέψη του ξυλοδαρμού της. Την μισούσα, ναι, την μισούσα και ήθελα το κακό της. Πήγα στον πνευματικό για εξομολόγηση. Του το είπα, με κοίταξε και μου είπε «Κάνε υπομονή αν την δείρεις θα σε απολύσουν από την δουλειά σου.» Δεν με νοιάζει, του είπα, εγώ θα την σαπίσω στο ξύλο κι ας με απολύσουν.

Με κοίταζε με αγάπη, το έβλεπα, το ένοιωθα, ήμουν θυμωμένος όχι με τον πνευματικό μου αλλά μ’ αυτήν.

«Να κάνεις προσευχή για την…» είπε το όνομά της. Τον κοίταξα για λίγο αποσβολωμένος, δεν μπορούσα να πιστέψω στ’ αυτιά μου. Φούντωσα ακόμα πιο πολύ, «δεν υπάρχει περίπτωση»του είπα, «εγώ να κάνω προσευχή γι’ αυτήν; Με τίποτα στον κόσμο.» φώναζα μέσα στο παρεκκλήσι. Ήταν ήρεμος, γαλήνιος, «Να κάνεις προσευχή να την φωτίσει ο Θεός» μου είπε,«δεν μπορώ να κάνω προσευχή γι’ αυτήν, δεν θέλω να κάνω προσευχή γι’ αυτήν. Θέλω να την δείρω, θέλω να πονέσει, θέλω να την καταστρέψω…» φώναζα, κι ένοιωθα να μην με καταλαβαίνει ο άνθρωπος που με στήριζε σε κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής μου. Συνέχιζε να είναι ήρεμος και γαλήνιος αλλά και πολύ υπομονετικός με την συμπεριφορά μου στην διάρκεια του μυστηρίου. «Να κάνεις προσευχή να την φωτίσει ο Θεός, και άστα τα άλλα.» μου είπε ξανά. «Δεν θέλω να κάνω προσευχή γι’ αυτήν,» του ξανά είπα, «δεν έχω καλά συναισθήματα γι’ αυτήν, την μισώ και θέλω να της κάνω κακό. Το καταλαβαίνεις;»  του ξαναφώναζα.

«Να κάνεις προσευχή γι’ αυτήν και να τ’ αφήσεις αυτά που μου λες. Ακούς; Εγώ είμαι ο πνευματικός σου. Να κάνεις υπακοή. Τι θα πει δεν έχεις καλά συναισθήματα γι’ αυτήν. Άμα είναι να περιμένουμε πότε θα αποκτήσεις καλά συναισθήματα γι’ αυτήν…» με αγαπούσε ήταν πια αυστηρός, αλλά δεν με έκρινε, με αγαπούσε. Από αγάπη κι από ενδιαφέρον αγνό για τον άνθρωπο που είχε απέναντί του μίλαγε.

Συνέχισε, «…να κάνεις υπακοή σ’ αυτό που σου λέω, και να κάνεις προσευχή γι’ αυτήν. Σε νευριάζει; Προσευχή εσύ. Σου κάνει κακό; Προσευχή εσύ. Σε διαβάλει στην δουλειά σου και σου βάζει τρικλοποδιές και σπιουνιές; Προσευχή εσύ. Τι νομίζεις δηλαδή δεν ξέρει ο Χριστός δεν βλέπει, έτσι θα σε αφήσει; Να κάνεις προσευχή και να μην σε νοιάζει. Όλα θα διορθωθούν.» Τον άκουγα και πόναγα μέσα μου. Δεν μπορούσα να μην κάνω υπακοή. Ένοιωθα πόνο

-«Δηλαδή τι θα γίνει με την προσευχή; Άντε και κάνω προσευχή γι’ αυτήν, τι θα γίνει μπορείς να μου πεις;»

-«Πρώτα από όλα θα αλλάξεις εσύ απέναντί της. Μετά θα αλλάξει κι αυτή απέναντί σου και μπορεί να γίνεται και φίλοι.»

Μου φαινόταν τόσο εξωπραγματικό όλο αυτό το σενάριο που μου έλεγε τότε, που δεν το πίστευα, σχεδόν τον αμφισβητούσα. _«Δεν υπάρχει περίπτωση Πάτερ μου, αυτή βγάζει κακία από μέσα της κι εγώ την μισώ που υπάρχει, το καταλαβαίνεις;»

-«Εσύ να κάνεις προσευχή κι αυτά που αντιμετωπίζεις θα τα αναλάβει ο Χριστός. Εσύ θα αλλάξεις με την προσευχή που θα κάνεις γι’ αυτής δεν γίνεται αλλιώς. Κι αυτή θα αλλάξει, θα την αγγίξει η προσευχή σου και θα αλλάξει.»

-«Κι αν δεν αλλάξει;» τον ρώτησα.

-«Αν δεν αλλάξει, θα φύγει ο ένας από τους δύο ή αυτή ή εσύ.» Αυτό κι αν ήταν εξωπραγματικό. Δεν υπήρχε περίπτωση ούτε μία στο εκατομμύριο.

-«Δεν γίνονται αυτά Πάτερ μου» του είπα.

-«Εσύ να κάνεις αυτά που είπαμε, εντάξει;»

_«Εντάξει» του είπα.

_«Θα κάνεις προσευχή;» με ξαναρώτησε. Ήθελε να βεβαιωθεί.

_«Ε, θα κάνω Πάτερ μου.» με μισή καρδιά το έλεγα, αλλά είχα ήδη πάρει την απόφαση˙ θα έκανα υπακοή στον Γέροντα μου.

-«Έτσι είναι βρε παιδάκι μου, τι νομίζεις ότι είναι το αγαπάτε τους εχθρούς ημών. Απλό είναι; Θέλει κόπο, θέλει υπομονή, δεν λες πάλι καλά που βρέθηκε αυτός ο άνθρωπος να σου δείξει τα χάλια σου;»

-«Πλάκα μου κάνεις!!!» του είπα, αλλά ένοιωσα μέσα μου την αλήθεια των λόγων του, αλλά και πάλι μου φαινόταν αδιανόητο.

-«Εμ, τι νομίζεις αυτοί που μας κάνουν κακό και μας εχθρεύονται, ευεργέτες μας είναι. Μας δείχνουν τα πάθη μας και τα ελαττώματα μας. Αν δεν είχες εγωισμό μέσα σου θα θύμωνες μαζί της; Αν την αγαπούσες θα θύμωνες μαζί της;» Εκείνη την στιγμή σκέφτηκα ότι έλεγε τρέλες, αλλά δεν είπα τίποτα. Συνέχισε να μιλάει και είπε «Τι παράδειγμα μας έδωσε ο Χριστός; Αυτόν δεν ακολουθούμε; Μπροστά στους αρχιερείς κάποιος τον χαστούκισε και ο Κύριος του είπε: Εάν δεν μίλησα σωστά πες το μου, διαφορετικά τι με δέρνεις. Ο Χριστός είχε συλληφθεί, είχε προπηλακιστεί ήξερε ότι θα βασανισθεί και θα σταυρωθεί, το χαστούκι τον πείραξε; Μας έδειξε να ζητάμε το δίκιο μας ήρεμα, με αξιοπρέπεια και να έχουμε εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού. Προσευχόταν για όλους μας κι εμείς τον σταυρώσαμε.»

-«Ε, όχι κι όλοι μας, οι εβραίοι τον σταύρωσαν» του είπα.

-«Έτσι νομίζεις; Με τις αμαρτίες μας, δεν συνεχίζουμε κι εμείς να τον πληγώνουμε και να τον σταυρώνουμε; Για τις αμαρτίες μας δεν ανέβηκε στον σταυρό; Σε τι νομίζεις ότι διαφέρεις από αυτούς που τον σταύρωσαν; Τα ίδια δεν νοιώθεις κι εσύ μ’ αυτούς; Ο Χριστός προσευχόταν γι’ αυτούς και αυτοί τον μισούσαν κι ακόμα τον μισούν. Εσύ με ποιον είσαι; Τι κάνεις; μισείς ή αγαπάς; Προσεύχεσαι για την σωτηρία της … ή θέλεις το κακό της;»

Είχε δίκιο, είχε απόλυτο δίκιο. Τώρα πια το έβλεπα ξεκάθαρα. Έκανα ότι μου είπε προσευχόμουνα γι’ αυτήν κάθε φορά που γινόταν κάτι και τσακωνόμασταν. Το τι μπινελίκια της έχωνα στην αρχή μέσα στην προσευχή δεν φαντάζεστε. «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε την αδερφή μου την … Ελέησε την Χριστέ την παλιοπουτάνα γιατί θα της γα—~!+…~»~•…..

Πολλά μπινελίκια, αλλά σιγά – σιγά ηρεμούσα, ηρεμούσα και κάποια στιγμή μου έβγαινε η προσευχή σαν αντανακλαστικό στην κακία της και μετά δεν με πείραζε, δεν θύμωνα. Στενοχωριόμουν που ήταν έτσι. Ο Θεός να την συγχωρέσει κι από εμένα είναι συγχωρημένη για όλα.

Στο τέλος έφυγε, πήρε μετάθεση, μακάρι να έχει αλλάξει και να βρει την σωτηρία μέσα στην αγάπη Του.

Ο άνθρωπος που αγαπά είναι ειλικρινής με τον εαυτό του, κι έτσι μπορεί και να είναι ειλικρινής και με αυτόν που αγαπά.

Η σωτηρία είναι απλή και εύκολη, μου είπε κάποτε ένας άλλος αγιορείτης Γέροντας. Να ζεις όλα τα μυστήρια της εκκλησίας. Να συμμετέχεις όπως μπορείς, αλλά πάντοτε προσευχόμενος. Ζήσε τον Χριστό τώρα. Βάλε τον Χριστό μέσα στην ζωή σου, μέσα από τα μυστήρια της εκκλησίας και θα το δεις κι εσύ μέσα σου.

Έτσι είναι.