Κείμενα

απο τον πατήρ Ἀθανάσιο Μάργαρη

Κείμενα / ΝΑ’ ΜΑΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΕΓΩ ΚΙ ΕΣΥ


Για να σπάσεις τις αλυσίδες σου, πρέπει να γίνεις εκείνος που κάποτε ήσουν…

Να ‘μαστε λοιπόν πάλι εσύ κι εγώ, καθισμένοι αντίκρυ να μιλάμε για τις αλυσίδες που αφήσαμε να μας φορέσουν, να κοιτάζουμε τα συρματοπλέγματα και τον τοίχο που χτίζουνε ολόγυρά μας για να μας κλείσουν σε μια ανώνυμη φυλακή, να βρίζουμε ο ένας τον άλλον και να είμαστε έτοιμοι να αλληλοσκοτωθούμε, επειδή μας διαβάλουν οι σπιούνοι των δημίων μας, επειδή επιλέξαμε να μένουμε στον μικρόκοσμο των προσωπικών μας συμφερόντων, επειδή συνεχίζουμε –ως άλογα όντα- να κοιτάζουμε το δέντρο, να ψάχνει η ματιά μας εκεί που μας δείχνει το δάχτυλο και να πιστεύουμε στα λόγια εκείνων που κάνανε σχέδια για το πως να γίνουμε δικοί τους σκλάβοι.

Έλα να βγούμε από το σκοτάδι. Βρίσκεσαι μέσα σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο και κουνάς τα χέρια σου και προσπαθείς μ’ αυτό τον τρόπο να διώξεις το σκοτάδι. Δεν φεύγει, όμως, έτσι το σκοτάδι. Άνοιξε το παράθυρο για να μπει το φως και μόνο τότε θα φύγει το σκοτάδι. Το φως είναι εκείνο που θα διώξει το σκοτάδι. Να μελετούμε, λοιπόν, την Αγία Γραφή, τους βίους των Αγίων, τους Πατέρες αυτό είναι το Φως, που θα διώξει το σκοτάδι.

 

Θα μου πεις ότι σου κλέψανε το φως. Αξιοπρέπεια, ελπίδα, εργασία, όνειρα, ελευθερία, φως…

Σου τα ‘κλεψαν, πάρτα πίσω! Διώξε το φόβο που σου φύτεψαν βαθιά μέσα στην ψυχή σου μακριά, μονάχα έτσι μπορείς το φως να ξαναφέρεις! Διώξε το σκοτάδι και το μαύρο και φέρε στη θέση τους χρώματα και μουσική! Κυνήγα τ’ όνειρο και την ελπίδα!

Σπάσε τις αλυσίδες που σε κρατούν δεμένο.

Να ήξερες όμως αδελφέ, πόσο καλό μας έκαναν με όλα ετούτα οι μίσθαρνοι εφιάλτες που μας κατατρώγουν τα σωθικά, που λαχταράνε στο τέλος να μας κομματιάσουν την ψυχή και να μας κάνουνε κατάδικούς τους…

Αυτές οι αόρατες αλυσίδες που έχουμε στα πόδια και στο νου, ετούτα τα συρματοπλέγματα και ο τοίχος που κάθε μέρα θεριεύει για να μας κλείσει ακόμη και την ομορφιά του ουρανού με σκοπό να μας βυθίσει στο απόλυτο σκοτάδι, είναι η πρόκληση που έχουμε μπροστά μας, είναι το μέτρο που πρέπει σήμερα να ξεπεράσουμε.

 

Οι αλυσίδες αυτές είναι ο στόχος που καλούμαστε να υλοποιήσουμε σπάζοντάς τες, τα συρματοπλέγματα και ο τοίχος είναι το εμπόδιο που πρέπει να υπερβούμε για να γίνουμε καλύτεροι, για να ξαναβρούμε τον δρόμο του αυτονόητου που θα μας οδηγήσει στον σκοπό μας, σε εκείνο το καλύτερο αύριο που θέλουν να μας κλέψουν. Την ψυχή σου εσύ την ορίζεις και κανείς δεν μπορεί να σου την κλέψει. Την ψυχή σου εσύ την δίνεις εκεί που θέλεις εσύ να την δώσεις. Την ψυχή σου μπορείς να την ελευθερώσεις, εκτός εάν φοβάσαι. Δεν είναι κακό να φοβάσαι.

Ο φόβος δείχνει πως σκέφτεσαι, πως υπολογίζεις, πως σχεδιάζεις τι θα κάνεις όταν αυτό σου ζητηθεί.

 

Κι αν δεν μπορείς στην πρώτη γραμμή να σταθείς, τότε μην γίνεις εμπόδιο, θεριεύοντας τους σπόρους της διχόνοιας που έσπειραν αναμεταξύ μας. Μην σταθείς εμπόδιο σ’ όλους εκείνους που πρόθυμα θα τολμήσουν να παλέψουν με ορατές κι αόρατες δυνάμεις, για να ξαναφέρουν το χρώμα, που θα θελήσουν να αγωνιστούν στον αγώνα τον όμορφο και τον ιερό για να επιστρέψουν οι ανθρώπινες αξίες, για να έρθει επιτέλους το φως στη ζωή μας.

Μόνο, που ένα πράγμα μεγάλο πρέπει όλοι μας να κάνουμε, για να ετοιμαστούμε καθώς πρέπει, για να πάρουμε πίσω όσα μας πήραν, για να ξανα-βαδίσουμε περήφανοι στα χώματα ετούτης της πατρίδας.

 

Πρέπει να ξαναβρούμε τις αξίες που ξεχάσαμε, πρέπει να αγκαλιαστούμε με όσα οι πατεράδες μας είχαν σαν οδηγό, πρέπει να ξαναβρούμε τον δικό μας δύσκολο, ελεύθερο και περήφανο δρόμο στη ζωή.

Πρέπει να επιστρέψουμε εκεί που ανήκουμε και εκεί που ανήκουμε είναι μόνο ο Ιησούς Χριστός.

Ακλουθήσαμε και ακλουθούμε τον διάβολο και κάψαμε να είμαστε άνθρωποι.

 

Ακολουθούμε και χειροκροτούμε αυτούς που ανήκουν και μας οδήγησαν  στον διάβολο. Και να το αποτέλεσμα.  Πάψαμε να είμαστε άνθρωποι. Εάν με ρωτήσεις τι γίναμε θα σου πω ότι δεν γνωρίζω. Φυσικά δεν γίναμε ζώα γιατί  τα ζώα  παρέμειναν ζώα  και τα ζώα αυτήν την στιγμή έχουν πιο αξία από τον άνθρωπο.

Πρέπει να ξαναγίνουμε άνθρωποι κι όχι αριθμοί, όπως μας κάνανε ετούτοι.

 

Πρέπει να αφήσουμε τις πέτρες που μας φόρτωσαν και να αδελφωθούμε, γιατί σαν έρθει η στιγμή, στην πρώτη γραμμή σαν θα ταχθούμε, ίσοι πρέπει να είμαστε όλοι και να έχουμε πίστη στους αγίους μας, στην Παναγιά και στον Θεό μας, γιατί μονάχους δεν θα μας αφήσουνε σαν τα άγια και τα όσια της πίστης και της φυλής μας υπερασπιστούμε. Ελεύθερους μας θέλει ο δημιουργός μας, γιατί ελεύθερους μας έφτιαξε και όχι υπηρέτες. Ελεύθερους μας θέλουν οι Άγγελοι για να γιορτάσουνε μαζί μας τη νίκη μας απέναντι στους δαίμονες που θέλουν την ζωή –μα πιότερο, την ψυχή- μας να αρπάξουν.

Πρέπει να σπάσουμε τις αλυσίδες. Τις αλυσίδες αυτές που κρατάνε φυλακισμένη την ψυχή μας  για να κρατήσουμε την οικογενειακή μας συνοχή, την πατρίδα μας ,  την ορθοδοξία μας, να μην στείλουμε τα παιδιά μας στην ξενιτειά , να μην γίνουμε χώρα γερόντων.

 

Πρέπει να ελευθερώσουμε την ψυχή μας, γιατί μόνο εάν είναι ελεύθερη η ψυχή θα μπορέσει να πολεμήσει και να αγωνιστεί.

Να αγωνιστεί η ψυχή για να πάρουμε πίσω την αξιοπρέπεια μας.

 

Όχι αυτή την αξιοπρέπεια  έναντι των δανειστών μας, των τοκογλύφων φοβούμενοι μην μας χαρακτηρίσουν μπαταχτσήδες. Την αξιοπρέπεια που έχασε ο πατέρας και η μάνα όταν δεν μπορεί να εξηγήσει στο παιδί του γιατί ζει στο σκοτάδι, γιατί το φαί είναι λιγοστό, γιατί δεν μπορεί να σπουδάσει, γιατί πρέπει να πάει μετανάστης, γιατί χάνει το σπίτι του και πολλά ακόμα γιατί που δεν εξηγούνται με οικονομικές αναλύσεις, με το πώς αντιδρούν οι αγορές και όλα τα κοράκια.

 

Λοιπόν, τι λες;

Θα διώξουμε την αρρώστια που ορίζει σήμερα τις ζωές μας; Θα διώξουμε τους δαίμονες που μας κρύβουνε το φως;

Θα διώξουμε τον φόβο που στην ψυχή μας με τέχνη περίσσια έβαλαν εκείνοι που και στην καρδιά και την ψυχή μας θέλουν να μας φορέσουν αλυσίδες;

Θα βάλουμε τους παλιάτσους που μας διαφεντεύουν, να κλάψουνε πάνω από τους τάφους που κάνανε για εμάς;

 

Σε εσένα η απόφαση ετούτη είναι. Κι εγώ μαζί σου, στο πλευρό σου θα σταθώ. Γιατί, κοινή μοίρα μας δένει σε ετούτη την ζωή, αφού κοινή η πατρίδα που μας γέννησε και από μικρά παιδιά μας έφτιαξε άντρες για να της σταθούμε στα δύσκολα και να μας τιμήσει μετά…

Μην το σκέφτεσαι πολύ. Γίνε αυτός που κάποτε ήσουνα, ακολούθα τα πατήματα των πατεράδων σου, διώξε όλη τη βρώμα που σου φόρεσαν για να φανούν το λευκό και το γαλάζιο που τα λάβαρά σου κοσμούν…

 

Και τότε, εσύ κι εγώ, κι όλοι μαζί, θε να χορέψουμε εκείνο τον αρχαίο κι όμορφο χορό που τον ζηλεύουνε οι δαίμονες και τον τραγουδούνε οι Άγγελοι, τον χορό του αγώνα για τα άγραφα και μεγάλα, τα ωραία ιδανικά, όλα εκείνα που ήτανε κανόνας ζωής των προγόνων μας, όλων εκείνων απλόχερα μας έδωσε ο δημιουργός μας.

Άντε λοιπόν, μην το αργούμε και δίνουμε χαρά σε όλους εκείνους που μας μισούν…

Άντε λοιπόν, κανένας δεν θα σου χαρίσει εκείνα που ο ίδιος θέλει να σου πάρει πρώτος…

 

Άντε λοιπόν, ο πυρωμένος δρόμος ετούτος εσένα περιμένει για να εξαγνιστείς, για να γίνει το σίδερο σπαθί που θα κρατήσεις στα δικά σου χέρια, για να τιμήσεις και να τιμηθείς απ’ όσους πέρασαν και όσους έρχονται, για να μπορέσεις να ξαναγίνεις άνθρωπος με όλα όσα ετούτη η λέξη μπορεί να σημαίνει…

Τι λες? Θα τα καταφέρεις?