Κείμενα

απο τον πατήρ Ἀθανάσιο Μάργαρη

Κείμενα / ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ-ΠΑΠΙΚΟΙ


[gr]

«Η διδασκαλία της Εκκλησίας, πού έλαβε την τελική της μορφή από

τις Οικουμενικές Συνόδους, δεν επιδέχεται καμιά αλλαγή.

Όλη η μετέπειτα επιστημονική εργασία πρέπει απαραίτητα να συμφωνεί

με ότι ήδη δόθηκε στη θεία αποκάλυψη και διατυπώθηκε στη διδαχή

των Οικουμενικών Συνόδων της Εκκλησίας».

Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ

 

ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ  -  ΠΑΠΙΚΟΙ   κ.λ.π.
 

 ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ:

        Όποιος έχει ορθή πίστη, έχει αληθινή αγάπη:     

 

 - Γέροντα, μας έχετε πει ότι πρώτα είναι η πίστη, και μετά έρχεται η αγάπη προς τον Θεό.
  - Κοίταξε, για να αγαπήσης τον Θεό, πρέπει να Τον πιστέψεις. Ανάλογη με την πίστη μας είναι και η αγάπη μας προς τον Θεό...

  - Μπορεί, Γέροντα, κάποιος να έχει αγάπη χωρίς να έχει ορθή πίστη;
  - Μπορεί να νομίζει ότι έχει αγάπη και στην πραγματικότητα να μην έχει. Μέσα στο δόγμα το ορθό, το Ορθόδοξο, βρίσκει κανείς την αληθινή αγάπη. Ήρθαν μια φορά στο Καλύβι δύο Καθολικοί. Ο ένας ήταν δημοσιογράφος και ο άλλος γραμματέας στο Βατικανό.

   - «Πρώτα να πούμε το "Πάτερ ημών"», μου είπαν.

   - «Για να πούμε το "Πάτερ ημών", τους λέω, πρέπει να συμφωνούμε και στο δόγμα, αλλά μεταξύ ημών και υμών χάσμα μέγα εστί».

   - «Καλά, μου λέει ο ένας, μόνον οι Ορθόδοξοι θα σωθούν; Ο Θεός είναι με όλον τον κόσμο».

   - «Ναι, του λέω, αλλά εσύ μπορείς να μου πεις πόσος κόσμος είναι με τον Θεό;».

   - «Να δείξουμε αγάπη», μου λένε μετά.

   - «Και η αμαρτία έγινε μόδα», τους λέω.

   - «Και αυτό μέσα στην αγάπη είναι», μου λένε!

   - «Όλοι μιλάνε για αγάπη, ειρήνη και ομόνοια, τους είπα στο τέλος, αλλά όλοι αυτοί είναι διχασμένοι και με τον εαυτό τους και με τους άλλους, γι' αυτό ετοιμάζουν όλο και μεγαλύτερες βόμβες»!
    Πολλοί που μιλούν για αγάπη και ενότητα, οι ίδιοι δεν είναι ενωμένοι με τον Θεό, γιατί δεν Τον έχουν αγαπήσει ούτε έχουν αγάπη αληθινή. Αγάπη αληθινή έχει εκείνος πού έχει ορθή πίστη, ζει κοντά στον Θεό, και τότε ό Θεός ζωγραφίζεται στο πρόσωπό του, και οι άλλοι βλέπουν στο πρόσωπό του τον Θεό.

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Ε', ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2006, σελ. 285, 286.

 

 
     
 

 
 

 

 
 

 ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΣΑΧΑΡΩΦ:

 
 

Από την αλληλογραφία του γέροντος με τον Δ. Μπάλφουρ, πρώην Καθολικό:

«Πιστέψτε με, αγαπητέ, ότι, αν κάποτε επιτρέπω στον εαυτό μου να χρησιμοποιεί τους όρους «Καθολικοί» και «Καθολικισμός» υποδεικνύοντας τις ανεπάρκειες και τα λάθη τους, το κάνω όχι με σκοπό να τους διασύρω (να με φυλάξει ο Κύριος από κάτι τέτοιο), το κάνω όμως, για να δηλώσω απλά και απερίφραστα, όπου αυτό επιβάλλεται κατ' ανάγκη, ότι  δεν υπάρχει σε αυτούς η αλήθεια.

   Στη δεδομένη μάλιστα περίπτωση μπορώ να σας βεβαιώσω ότι δεν θα έπρεπε να ταράζεται η ψυχή σας βλέποντας τη σημαντική, ως προς την εξωτερική οργάνωση και πειθαρχία, υπεροχή του Καθολικισμού σε σύγκριση με την Ορθόδοξη Εκκλησία, γιατί αυτό είναι "γη"». (από τη σελ. 85)

 

   «Όταν στερεωθείτε στην πίστη, θα ανακαλύψετε στη συνέχεια αμέτρητο αριθμό αποδείξεων σχετικά με την αλήθεια της Ορθοδόξου Εκκλησίας και πίστεως:

α) θεολογικού,

β) ηθικού, ασκητικού και

γ) ιστορικού χαρακτήρα.

Τότε θα σας καταστεί αναμφίβολα σαφές ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία διακρίνεται από όλες τις άλλες εκκλησίες σε τρία επίπεδα, γιατί:
1) μόνη αυτή αληθεύει πλήρως στη Θεολογία της,

2) μόνη αυτή γνωρίζει το μυστήριο της χάριτος, της αγίας ζωής, και διαφυλάσσει στην πληρότητα τη θεία χάρη, και
3) είναι η αρχαιότερη, η θεμελιώδης, η βασική, από την οποία αποσχίσθηκαν κατά καιρούς μεγαλύτερα ή μικρότερα τμήματα.  (από τη σελ. 110)

 

   ..."τώρα μπήκατε στην οδό, την αληθινά τέλεια και ορθή. (Ο Κύριος) να σας χαρίσει την επίγνωση αυτή, όχι μόνο στην κάπως ασαφή ακόμη αίσθηση της καρδιάς σας, αλλά και στη νοερή θεωρία σας, ώστε να πείτε στον εαυτό σας, όπως ο Απόστολος Πέτρος: Δεν υπάρχει κάτω από τον ουρανό άλλη οδός γνωστή στους ανθρώπους για τη σωτηρία, πιο τέλεια από αυτήν που διδάσκει η Ορθόδοξη Εκκλησία".

   ..."δεν βλέπω ακόμη στην ψυχή σας εκείνο πού προανέφερα, δηλαδή την καθαρή επίγνωση της θείας υπεροχής της Εκκλησίας μας απέναντι σε όλες τις άλλες. Αυτό είναι πολύ σημαντικό να το αποκτήσετε. Τότε ή ψυχή σας θα μένει με τέλεια ανάπαυση και ειρήνη και πίστη στην πνευματική εργασία, που αντιστοιχεί στις δυνάμεις της, χωρίς να ταράζεται καθόλου, γιατί δήθεν κάπου αλλού διδάσκουν την τελειότερη οδό, κάποια υψηλότερη εργασία".  (από τη σελ. 184)

ΑΓΩΝΑΣ ΘΕΟΓΝΩΣΙΑΣ, ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΔΟΣΗ,  Έσσεξ Αγγλίας 2006

 
 

       Αυτά που λέει ο γέροντας είναι πολύ σημαντικά, διότι ο ίδιος είχε πειραματισθεί και γνωρίσει σε βάθος πολλές θρησκείες, κυρίως τις ανατολικές, και αργότερα μετάνοιωσε πολύ βαθειά για τον καιρό που έχασε σ' αυτές, και την απιστία που έδειξε προς την παραδομένη από τους ορθοδόξους προγόνους μας πίστη. Η μετάνοια αυτή όμως ήταν τόσο έντονη, που τον οδήγησε σε θείες θεωρίες, και έφτασε να μένει σε κατάσταση Θεοπτίας εβδομάδες ολόκληρες!

 
 

 
     

Η υποκρισία είναι χαρακτηριστικό της εποχής μας. Γιατί όχι και κάποιων πνευματικών καθοδηγητών;

 

...καλώς
προεφήτευσεν Ησαΐας περί υμών των υποκριτών, ως γέγραπται:

Ούτος ο λαός τοις χείλεσι με τιμά, η δε καρδία αυτών πόρρω απέχει απ' εμού,
μάτην δε σέβονται με, διδάσκοντες διδασκαλίας εντάλματα ανθρώπων.

(Ευαγ. κατά Μάρκον Ζ-7).

 

..."Ζούμε σε εποχή συγχύσεως, διαχριστιανικού καιδιαθρησκειακού συγκρητισμού (αναμείξεως), προωθήσεως της λεγομένης «Νέας Εποχής». Το πλήρωμα της Εκκλησίας μας επηρεάζεται.
   Πρόσφατα Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών έγραφε ότι μπορεί να ανάψει κερί μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, όπως και μπροστά στο άγαλμα μιας από τις θεές του Ινδουισμού!"...
 

   ..."Οι Ορθόδοξοι βλέπουμε την αποκατάσταση της εκκλησιαστικής ενότητος ως επιστροφή των Ρωμαιοκαθολικών στην «άπαξ παραδοθείσαν τοις Αγίοις πίστιν», από την οποία παρεξέκλιναν με τα αιρετικά δόγματα του παπικού πρωτείου εξουσίας, του Filioque, της κτιστής Χάριτος και άλλων" του αλαθήτου,...

   ...Από τα βιβλία που περιέχουν τις αποφάσεις της Β' Βατικανείου Συνόδου:

   ..."Πραγματικά, ο Επίσκοπος Ρώμης με το αξίωμά του ως αντιπροσώπου του Χριστού και ποιμένα όλης της Εκκλησίας, έχει πλήρη, υπέρτατη και παγκόσμια εξουσία μέσα στην Εκκλησία, την οποία μπορεί πάντοτε ελεύθερα να εξασκεί"...(!)

   ...Το 1895 η Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, επί Πατριάρχου Ανθίμου Ζ, εξέδωσε μία εξαιρετικής σπουδαιότητος εγκύκλιο...:

     «Η ορθόδοξος ανατολική και καθολική του Χριστού Εκκλησία, εκτός του αφράστως ενανθρωπήσαντος Υιού και Λόγου του Θεού, ουδένα άλλον γινώσκει αλάθητον επί γης υπάρξαντα». 
  

Ορθοδοξία και Ρωμαιοκαθολικισμός (Παπισμός) - Κύριαι Διαφοραί.

Αρχιμ. Γ. Καψάνη, Ηγουμένου Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους), Εκδόσεις Σταμούλη 2006.

 

.

 

 

 

 
 

 
 

 

 

Είδαμε ότι:

κάτι αλλάζει στην Εκκλησία

των εσχάτων ημερών, που ζούμε,σύμφωνα με τα λεγόμενα του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, αλλά και των Ρώσων γερόντων:

...Στους θρόνους των ιεραρχών και στα Μοναστήρια δεν θα μπορούν να βρεθούν άνθρωποι που να είναι δοκιμασμένοι και πεπειραμένοι στην πνευματική ζωή.

Γι' αυτό το λόγο θα διαδοθούν παντού αιρέσεις, και θα πλανήσουν πολλούς. Ο εχθρός του ανθρωπίνου γένους θα δρα επιδέξια, και αν είναι δυνατόν θα οδηγήσει τους εκλεκτούς στην αίρεση...

Στάρετς Αμβρόσιος της Όπτινα.

 

Στα θέματα της πίστεως,

δεν αρκεί μόνο να πιστεύουμε σωστά, αλλά και

να μη μας νομίζουν οι άλλοι αιρετικούς

ή φίλους των αιρετικών:

 

    Θέλοντας να βεβαιωθούν οι Γέροντες, αν πραγματικά ήταν τόσο ταπεινός και πράος ο Αββάς Αγάθων, όσο τουλάχιστον φημιζόταν, πήγαν μια μέρα τάχα θυμωμένοι στο κελλί του και του φώναξαν:

 

- Εσύ είσαι ο Αγάθων, ο φαύλος και υπερήφανος;

 

- Ναι, Πατέρες μου, τέτοιος είμαι, αποκρίθηκε εκείνος, χωρίς καν να ταραχθεί.

 

- Και τολμάς να φλυαρείς και να κατακρίνεις τους αδελφούς; Εξακολούθησαν οι άλλοι.

 

- Δίκιο έχετε, αλλά παρακαλέστε τον Θεό να μ' ελεήσει, είπε πάλι ο ταπεινός Αγάθων.

 

- Και δεν φτάνουν όλα αυτά, έγινες τώρα κι αιρετικός.

 

-  Α, όχι, αιρετικός δεν έγινα ακόμη, ύψωσε ζωηρά τη φωνή ο Αββάς, προς μεγάλη έκπληξι των ανακριτών του.

 

- Για εξήγησέ μας, Αγάθων, του είπαν χαμογελώντας οι Γέροντες, γιατί δέχτηκες ευχαρίστως όλες τις άλλες κατηγορίες και τούτη την τελευταία δεν θέλησες να την παραδεχτείς;

 

- Καλό είναι για την ψυχή μου, κι ούτε κανένα βλάπτει, να με νομίζουν οι άλλοι φαύλο και φλύαρο, υπερήφανο καιφιλοκατήγορο, αποκρίθηκε ο Όσιος.

Αλλά να με νομίζουν αιρετικό ζημιώνονται, και εμένα χωρίζουν από τον Κύριό μου.

 

   Οι Γέροντες θαύμασαν τη διάκρισή του και παραδέχτηκαν πως είχε δίκιο.

(από το Γεροντικό)

 

 

Πως όμως οι ψυχές αποκτούν αρετές;

"Οταν έπαψαν οι Εβραίοι να ασχολούνται με τις δουλειές των Αιγυπτίων, κι έμειναν στις σκηνές, έμαθαν πως να λατρεύουν τον Θεό, λέγει σοφός Πατήρ.

Και τα πλοία, όχι στο πέλαγος, αλλά στο λιμάνι εμπορεύονται και κερδίζουν.

Το ίδιο κι η ψυχή, αν δεν πάψη ν' ασχολείται με τα πράγματα του κόσμου,και δεν μείνει σε τόπο ήσυχο, ούτε τον Θεό βρίσκει, ούτε αρετές αποκτά".

(Γεροντικό)

 
     

     

 

Οι όροι μιας Οικουμενικής Συνόδου δεν μπορούν να αναθεωρηθούν ή να διορθωθούν, αλλά πρέπει να γίνουν αποδεκτοί όπως είναι.

.  .  .

 

Οι Ορθόδοξοι δεν πρέπει απλώς να γνωρίζουν και να παραπέμπουν στους Πατέρες. Πρέπει να εισχωρήσουν στο βαθύτερο πνεύμα των Πατέρων και ν' αποκτήσουν «Πατερικό νου». Δεν πρέπει να θεωρούν τους Πατέρες σαν λείψανα του παρελθόντος αλλ� ως ζωντανούς μάρτυρες και συγχρόνους τους.

Καλλίστου Ware, Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

σελ. 322, 323

Καλλίστου Ware
Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ:

   Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε το δόγμα παρεκτός όταν γίνει προσευχή. Θεολόγος, μας λέει ο Ευάγριος Ποντικός, είναι αυτός που γνωρίζει πως να προσεύχεται, κι αυτός που προσεύχεται εν «πνεύματι και αληθεία» είναι, εξ αυτής ακριβώς της πράξεως της προσευχής, ένας Θεολόγος. (Περί Προσευχής, PG 79, 1180Β). 
  Το δόγμα, αν πρέπει να γίνει προσευχή, πρέπει επίσης να γίνει  και ζωή. Θεολογία χωρίς πράξη, σύμφωνα με τον άγιο Μάξιμο, είναι θεολογία των δαιμόνων. (Επιστολή 20, PG 91, 601C)... (σελ. 328)
   ...Οι Ορθόδοξοι θεολόγοι επίσης υποστηρίζουν πως οι δυο συνέπειες του Filioque, η υποταγή του Αγίου Πνεύματος και ο υπερτονισμός της ενότητας του Θεού, συνέτειναν σε μια παραμόρφωση της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησιολογίας. Επειδή έχει παραμεληθεί ο ρόλος του αγίου Πνεύματος στη Δύση, έχει φτάσει η Εκκλησία να θεωρείται πολύ περισσότερο ως θεσμός αυτού του κόσμου, που διακυβερνάται με τον τρόπο μιας επίγειας δύναμης και δικαιοδοσίας. Με τον τρόπο δε που η ενότητα τονίστηκε σε βάρος της ποικιλίας στη δυτική θεολογία, με τον ίδιο τρόπο η δυτική αντίληψη περί εκκλησιαστικής ενότητας έχει θριαμβεύσει σε βάρος της ποικιλίας, με αποτέλεσμα ένα φοβερό συγκεντρωτισμό και έναν υπερβολικό τονισμό της παπικής αυθεντίας. (σελ. 341).
   ...Η Ορθοδοξία, εξυμνώντας λιγότερο την κατάσταση του ανθρώπου πριν από την πτώση, έχει απόψεις λιγότερο σκληρές σχετικά με τις συνέπειες της πτώσης απ' ό,τι η Δύση. Ο Αδάμ δεν έπεσε από κάποιο μεγάλο ύψος γνώσης και τελειότητας, αλλ' από μια κατάσταση ατελούς απλότητας. Δεν πρέπει λοιπόν να κρίνεται τόσο αυστηρά για το λάθος του. Φυσικά, ως αποτέλεσμα της πτώσης, το ανθρώπινο μυαλό συσκοτίστηκε τόσο, και η δύναμη της ανθρώπινης θέλησης εξασθένησε τόσο, ώστε οι άνθρωποι να μην ελπίζουν πλέον πως μπορούν να επιτύχουν το «καθ' ομοίωσιν» με τον Θεό. Οι Ορθόδοξοι όμως δεν υποστηρίζουν πως η πτώση στέρησε την ανθρωπότητα εντελώς από τη χάρη του Θεού... 
   Οι Ορθόδοξοι δεν υποστηρίζουν, όπως υποστηρίζει ο Καλβίνος, πως οι άνθρωποι μετά την πτώση εξαχρειώθηκαν εντελώς και έχασαν έτσι κάθε δυνατότητα να εκφράζουν κάποιες καλές επιθυμίες. Δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε με τον Αυγουστίνο, όταν γράφει πως οι άνθρωποι βρίσκονται υπό τη «σκληρή ανάγκη» να διαπράττουν αμαρτίες, και πως «η ανθρώπινη φύση υπερκεράστηκε από το λάθος στο οποίο έπεσε, και έτσι έφτασε στο σημείο να χάσει την ελευθερία της». Ναι μεν παραμορφώθηκε από την αμαρτία η εικόνα του Θεού, αλλά δεν καταστράφηκε. Σύμφωνα με τα λόγια ενός ύμνου που ψάλλεται κατά τη νεκρώσιμη ακολουθία: «Εικών ειμί της αρρήτου δόξης Σου, ει και στίγματα φέρω πταισμάτων». Επειδή δε ακόμη διατηρούμε την εικόνα του Θεού, διατηρούμε και την ελεύθερη θέληση, παρόλο που η αμαρτία της περιορίζει τον ορίζοντα. Ακόμη και μετά την πτώση, ο Θεός «δεν αφαιρεί από τους ανθρώπους τη δύναμη της θέλησης -να θέλουν η να μη θέλουν- να Τον υπακούσουν». (σελ. 353 & 354).
  ...Η Ορθοδοξία διδάσκει επίσης πως εκτός της Εκκλησίας δεν υπάρχει σωτηρία. Η πίστη αυτή βασίζεται επίσης στην ίδια πεποίθηση για την αδιάσπαστη ενότητα της Εκκλησίας: προέρχεται από τη στενή σχέση μεταξύ Θεού και Εκκλησίας. Σύμφωνα με τον άγιο Κυπριανό,«Δεν μπορεί κάποιος να έχει Πατέρα τον Θεό, αν δεν έχει την Εκκλησία ως Μητέρα». (σελ. 391).  Η Εκκλησία είναι αλάθητη. Αυτό πηγάζει από την αδιάλυτη ενότητα μεταξύ Θεού και Εκκλησίας. Ο Χριστός και το ’γιο Πνεύμα δεν είναι δυνατόν να λαθεύουν, και εφόσον η Εκκλησία είναι σώμα Χριστού και συνεχής Πεντηκοστή, γι' αυτόν τον λόγο είναι και αλάθητη. Είναι «στύλος και έδραίωμα της αληθείας» (Α' Τιμοθ. 3, 15). «Όταν δε έλθη εκείνος, το Πνεύμα της Αληθείας, οδηγήσει υμάς εις πάσαν την Αλήθειαν» (Ίωάν. 16, 13). Αυτή ήταν η υπόσχεση του Χριστού κατά τον Μυστικό Δείπνο, και η Ορθοδοξία πιστεύει πως η υπόσχεση του Χριστού δεν μπορεί να διαψευστεί. (σελ. 392)
   Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι μία ιεραρχική Εκκλησία. Ουσιαστικό στοιχείο της δομής της Εκκλησίας είναι η Αποστολική διαδοχή των επισκόπων... Με την εκλογή και τη χειροτονία του ο Ορθόδοξος επίσκοπος προικίζεται με την τριπλή εξουσία, (1) να διοικεί, (2) να διδάσκει και (3) να επιτελεί τα μυστήρια.
  ...Όμως, αν και ο επίσκοπος κατέχει το ειδικό αυτό χάρισμα, υπάρχει πάντα η δυνατότητα να πέσει σε λάθος και η διδασκαλία του να είναι ψευδής: εδώ, όπως και αλλού, ισχύει η αρχή της συνέργειας, και το θείο στοιχείο δεν αποδιώχνει το ανθρώπινο. Ο επίσκοπος παραμένει άνθρωπος, και ως άνθρωπος μπορεί να διαπράττει λάθη. 
    Η Εκκλησία είναι αλάθητη, αλλά δεν υπάρχει κάποιο προσωπικό αλάθητο. (σελ. 393 & 394).
    Η Εκκλησία δεν είναι μόνο ένας ιεραρχικός οργανισμός... Το άγιο Πνεύμα καταχέεται σ' ολόκληρο τον λαό του Θεού. Υπάρχει βεβαίως η ειδικά χειροτονημένη τάξη των επισκόπων, των ιερέων και των διακόνων, ταυτόχρονα όμως ολόκληρος ο λαός του Θεού ασκεί το προφητικό και το ιερατικό αξίωμα. 
   Στην Αποστολική Εκκλησία, παράλληλα με τη θεσμική ιερωσύνη που μεταδινόταν με την επίθεση των χειρών, υπήρχαν άλλα χαρίσματα που μεταδίδονταν άμεσα από το άγιο Πνεύμα: ο απ. Παύλος σημειώνει «χαρίσματα ιάσεων», επιτέλεση θαυμάτων, «γλωσσολαλία» και άλλα (Α' Κορινθ. 12, 28-30). Αργότερα, αυτές οι χαρισματικές διακονίες «εκρύβησαν» και δεν ήσαν πλέον τόσον εμφανείς. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως εξαφανίστηκαν και παντελώς. Θα μπορούσαμε να σκεφτούμε, παραδείγματος χάριν, τη διακονία των «γερόντων», που τόσο πολύ αναπτύχθηκε στη Ρωσία του δέκατου ενάτου αιώνα. Αυτή δεν μεταδινόταν με κάποια ιδιαίτερη πράξη χειροτονίας, αλλά μπορούσε να την αναλάβει κάποιος λαϊκός ή κάποιος ιερέας ή κάποιος επίσκοπος.Η επιρροή που εξάσκησε π.χ. ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ και οι γέροντες της Όπτινα ήταν πολύ μεγαλύτερη από την επιρροή πολλών συγχρόνων τους ιεραρχών.
   Ορισμένοι νεώτεροι θεολόγοι της Ρωσικής διασποράς έχουν τονίσει ιδιαίτερα αυτή την «πνευματική», μη θεσμική, πλευρά της εκκλησιαστικής ζωής. Όμως και πολλοί Βυζαντινοί συγγραφείς έχουν τονίσει αυτή την πλευρά, με κυριότερο εκπρόσωπο τον ’γιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο. Περισσότερες από μια φορά στην ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, οι «χαρισματικοί» ήρθαν σε σύγκρουση με την ιεραρχία, αλλ' όπως έχει ξανατονιστεί δεν υπάρχει αντίθεση μεταξύ των δύο στοιχείων στη ζωή της Εκκλησίας: το ίδιο Πνεύμα είναι αυτό που ενεργεί και στα δύο επίπεδα. (σελ. 395).
   ...Το κύρος που διαθέτει ο επίσκοπος είναι ουσιαστικά το κύρος που διαθέτει η Εκκλησία. Όσο μεγάλα κι αν είναι τα προνόμια του επισκόπου, δεν είναι κάποιος που έχει τοποθετηθεί πάνω από την Εκκλησία, αλλ' είναι αυτός που κατέχει ένα αξίωμα μέσα στην Εκκλησία. Επίσκοπος και λαός αποτελούν μια οργανική ενότητα, και κανείς δεν μπορεί να νοηθεί χώρια από τον άλλο. Χωρίς επισκόπους δεν μπορεί να υπάρξει Ορθόδοξος λαός, αλλά και χωρίς Ορθόδοξο λαό δεν μπορεί να υπάρξει αληθινός επίσκοπος. (σελ. 396).
    Η σχέση μεταξύ του επισκόπου και του ποιμνίου του είναι αμοιβαία. Ο επίσκοπος είναι ο από τον Θεό τοποθετημένος διδάσκαλος της πίστης, αν και φύλακας της πίστης δεν είναι μόνον ο επίσκοπος, αλλά ολόκληρος ο λαός του Θεού, επίσκοποι, ιερείς και λαϊκοί μαζί.
    Η διακήρυξη της αλήθειας δεν είναι το ίδιο πράγμα με τη διαφύλαξη της αλήθειας: όλος ο λαός είναι οικονόμος της αλήθειας, αλλ' αποτελεί το ιδιαίτερο καθήκον του επισκόπου να τη διακηρύττει. Το αλάθητο ανήκει σ' ολόκληρη την Εκκλησία, και όχι μόνο στο επισκοπικό σώμα. Σύμφωνα με όσα έγραψαν οι Ορθόδοξοι Πατριάρχες στην επιστολή που έστειλαν το 1848 στον Πάπα Πίο Θ΄: 
    «Σε μας ούτε Πατριάρχες ούτε Σύνοδοι θα μπορούσαν να εισαγάγουν καινούργιες διδασκαλίες, επειδή φύλακας της πίστεως είναι αυτό το σώμα της Εκκλησίας, δηλαδή ο ίδιος ο λαός».

 

 

Επίσης από την 

"ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ" του Καλλίστου Ware:

 Το κοινωνικό μας πρόγραμμα, έγραφε ο Ρώσος λόγιος Fyodorov, είναι το δόγμα τηςΑγίας Τριάδος.

Η Ορθοδοξία πιστεύει βαθιά πως το δόγμα για την Αγία Τριάδα δεν είναι κάποια «υψηλή θεολογία» με την οποία ασχολείται μόνο ο επαγγελματίας θεολόγος, αλλά κάτι που διαθέτει ζωντανή, πρακτική σημασία για τον κάθε χριστιανό.Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Γραφής, το ανθρώπινο πρόσωπο έχει δημιουργηθεί κατ' εικόνα του Θεού, και για τους χριστιανούς Θεός σημαίνει Τριάδα: έτσι μόνο στο φως του Τριαδικού δόγματος μπορούμε να καταλάβουμε ποιοι είμαστε και πως ο Θεός θέλει να είμαστε.

Η ζωή μας, οι προσωπικές μας σχέσεις και όλα μας τα σχέδια για τον σχηματισμό μιας χριστιανικής κοινωνίας εξαρτώνται από μια σωστή Τριαδική θεολογία.

(Κεφ. 11, σελ. 329)

 

Αν τα παραπάνω είναι αληθινά, και σίγουρα είναι, τότε τα λόγια του πατριάρχου Αθηναγόρα,

"...Οι θεολόγοι καλούνται να εύρουνλύσιν. Όσον δια το filioque δεν νομίζω ότι είναι κώλυμα"(!) «Ορθόδοξος Τύπος» φύλ.121 (10-6-1970) σελ. 5,

από ποιο πνεύμα προέρχονται;

 

 Ο σεβασμιότατος Κάλλιστος, όσο χρησιμοποιεί πηγές αυθεντικά και παραδοσιακά Ορθόδοξες στα κείμενά του, γίνεται και ο ίδιος μια πηγή Ορθοδοξότατη.

    

- - - - -

 

  

     Ένας ακόμη επίσκοπος, ο οποίος αν και στα θέματα της καθημερινής ζωής δείχνει ενδιαφέρον, και γι' αυτό ένα χαρακτηριστικό του κείμενο μπήκε στο site αυτό, στα δογματικά ζητήματα όμως δεν δείχνει την απαραίτητη ευαισθησία:

    "Κατά την διάρκεια της προσφάτου (Φεβρουάριος 2003) επισκέψεως στην Αθήνα του καρδιναλίου Κάσπερ, προέδρου του «Ποντιφικίου Συμβουλίου για την προώθηση της ενότητος των χριστιανών», ελέχθη και το εξής άκρως ανησυχητικό από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Αμβρόσιο, πρόεδρο της Επιτροπής Διορθοδόξων και Διαχριστιανικών σχέσεων της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και πνευματικό αδελφό του Αρχιεπισκόπου κ. Χριστοδούλου:

    Παρά το ότι υπάρχει κίνδυνος σχίσματος εντός των κόλπων της Ελλαδικής Εκκλησίας, λόγω των ανοιγμάτων προς το Βατικανό, η προσπάθεια προσεγγίσεως θα συνεχισθεί"!

(προσφώνηση του Σεβ. Μητροπολίτου Καλαβρύτων στον καρδινάλιο Κάσπερ, καταχωρημένη στην ιστοσελίδα της Εκκλησίας της Ελλάδος στο διαδίκτυο).
   "Στην επικίνδυνη αυτή πορεία έχουμε και το εξής φαινομενικώς αντιφατικό. Ενώ προς τους έξω επιδεικνύεται συμπάθεια και"αγάπη", οι ασκούντες καλόπιστη κριτική από το εσωτερικό της Εκκλησίας αντιμετωπίζονται με αυταρχικότητα".   Περιοδικό «Παρακαταθήκη», τ.28, Ιανουάριος, Φεβρουάριος 2003

 
     
 

 
     

 

 

Είναι αδύνατον σε μια τόσο καλά θεμελιωμένη από το Χριστό και τους αγίους Αποστόλους Ορθόδοξη Εκκλησία, και μάλιστα πλήρως οριοθετημένη από τους αγίους Πατέρες για τη διαφύλαξη της αληθείας,  να μπορέσουν οι οικουμενιστές να πουν λόγο, χωρίς να αποκαλυφθεί το μπέρδεμα των ιδεών τους, και η αντιφατικότητα των λεγομένων τους.

 Εισήγηση στην Ακαδημία Αθηνών, του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας κ.Αναστασίου:

      «Οι θρησκείες μάλιστα που επηρεάζουν συνολικά πάνω από τοήμισυ του πληθυσμού της Γης (Χριστιανισμός και Ισλάμ) καθώς και οπρογενέστερος τους Ιουδαϊσμός είναι θρησκείες που στηρίζονται σεθεία αποκάλυψη. Οι θεμελιώδεις αξίες περί του αληθούς, του αγαθού, του αγίου που τις διέπουν θεωρούνται δεδομένες άνωθεν».(Συνέδριο για τις πανανθρώπινες αξίες, 26-28 Μαΐου 2004).

    Με την έννοια αυτή, όλες οι αιρέσεις Ανατολής και Δύσης, στηρίζονται στη Θεία Αποκάλυψη. Και αυτό διότι κάποτε όλες, πριν ξεπέσουν, είχαν τα στοιχεία της Αλήθειας, τα οποία μετά περιφρονώντας τα, έφτιαξαν η κάθε μία τη δική της έκδοση θρησκείας! Εφ' όσον κατά τους Οικουμενιστές, πρέπει να βρίσκουμε μόνο τα κοινά σημεία, βρήκαμε ότι κάποτε όλοι βρισκόντουσαν στην Αλήθεια, και το που βρίσκονται τώρα, (για λόγους αγάπης;) το παρακάμπτουμε. ΄Αρα ούτε κακό ούτε αιρέσεις υπάρχουν... 

Διαβάστε γι' αυτά και άλλα θεατρινίστικα από τον π. Ι. Φωτόπουλο

αποθ. pdf 

ή από το www.orthros.org   

 

 
     
 

 
     
 

Από τον γέροντα Σωφρόνιο

περισσότερα, για την προβαλλόμενη από τότε,

παναίρεση:

     "Εδώ όμως θέλω να πω και λίγα λόγια για το γεγονός ότι μια σημαντική μερίδα του χριστιανικού κόσμου κλίνει σήμερα να αποδεχθεί μια από  τις πιο επικίνδυνεςαιρέσεις:

     Αυτή ξεκινά από τη διαπίστωση ότι δήθεν στις ήμερες μας δεν υπάρχει ούτε μια εκκλησία που να έχει διαφυλάξει πλήρως την αλήθεια της διδαχής του Χριστού. Ότι καμιά εκκλησία δεν κατέχει σε απόλυτο βαθμό τη γνώση του μυστηρίου της αγίας, χαρισματικής χριστιανικής ζωής σε ηθικό και ασκητικό επίπεδο. Ότι πολλές από τις εκκλησίες, που αποκαλούνται χριστιανικές, έχουν "ίση χάρη", και γι' αυτό οφείλει να επέλθει η ένωση των εκκλησιών με βάση κάποιον κοινό για όλες παρονομαστή.

     Ένα από τα πιο συχνά ερωτήματα, που τυχαίνει να αντιμετωπίζουμε, είναι το ερώτημα ποιος σώζεται και ποιος όχι. Οι άνθρωποι αυτοί συνήθως σκέπτονται ότι σώζεται όχι μόνο ο Ορθόδοξος (σύμφωνα με τη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας) ή μόνο ο Καθολικός (σύμφωνα με τη διδασκαλία των Ρωμαιοκαθολικών), αλλά και όλοι οι ενάρετοι άνθρωποι πού πιστεύουν στον Χριστό. Η άποψη αυτή πέρασε από τους Προτεστάντες και στους πιστούς των υπολοίπων εκκλησιών.

     Υπάρχουν πολλοί μεταξύ των Ορθοδόξων, πού υποστηρίζουν την άποψη αυτή. Μερικοί μάλιστα σκέπτονται ότι ούτε μια από τις υπάρχουσες εκκλησίες δεν μπορεί να δεχθεί το πλήρωμα της γνώσεως και της χάριτος, γιατί η κάθε μια από αυτές κατά τον ένα ή τον άλλο βαθμό έχει παρεκκλίνει από την αλήθεια.

    Οι ίδιοι πάντοτε πιστεύουν ότι μόνο τώρα, στα τέλη των αιώνων, συνέλαβαν πλήρως το πνεύμα της διδαχής του Χριστού και μέχρι τώρα όλος ο χριστιανικός κόσμος, στη ροή τόσων αιώνων, βρισκόταν σε πλάνη. Λένε ότι τώρα ήρθε ο καιρός, που πρέπει να ενωθούν όλα τα διχασμένα μέρη σε μια παγκόσμια και αποστολική Εκκλησία. Αυτή, σύμφωνα με τους ίδιους, θα κατέχει την πλήρη αλήθεια από όλες τις απόψεις, αν κατά την (παραπάνω) ένωση γίνει αποδεκτό μόνο εκείνο πού αποτελεί κοινό χαρακτηριστικό για όλες τις εκκλησίες.

  Αλλοι πάλι, φαινόμενο ακόμη χειρότερο, διαλογίζονται στις καρδιές τους για κάποιο είδος υψηλού μυστικισμού, πού υπερβαίνει τα όρια της εκκλησιαστικής αντιλήψεως της χριστιανικής θρησκείας, ώστε... δεν θέλω ούτε να αναφερθώ περισσότερο σε όλα αυτά. Επιθυμώ μόνο κλείνοντας το θέμα αυτό να πω παρενθετικά ότι πολύ θα ήθελα (και γι' αυτό προσεύχομαι στον Θεό) εσείς να μη πλανηθείτε με όλα αυτά, αλλά να πιστεύετε ακράδαντα με την καρδιά και με το νου ότι υπάρχει πάνω στη Γη εκείνη η Μία, Μοναδική και Αληθινή Εκκλησία που ίδρυσε ο Κύριος.

     Η Εκκλησία αυτή διατηρεί αλώβητη και ακέραιη τη διδασκαλία του Χριστού, κατέχει το πλήρωμα της γνώσεως και της χάριτος και είναι αλάθητη. Εκείνο που για μερικούς δεν φαίνεται να είναι πλήρης διδασκαλία, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η δυνατότητα για επιστημονική επεξεργασία πού προσφέρει ο απεριόριστος και ανεξάντλητος πλούτος της. Αυτό όμως δεν συγκρούεται καθόλου με ότι είπαμε παραπάνω για την κατοχή του πληρώματος της γνώσεως".

(Επίσης από την αλληλογραφία του γέροντος με τον Δ. Μπάλφουρ, από τις σελ. 160 και 161)

ΑΓΩΝΑΣ ΘΕΟΓΝΩΣΙΑΣ, ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΔΟΣΗ,  Έσσεξ Αγγλίας 2006

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

Από τον αείμνηστο καθηγητή π. Ιωάννη Ρωμανίδη:

 "Την γέννησιν του Φραγκικού Πολιτισμού περιγράφει εις επιστολήν του ο άγιος Βονιφάτιοςπρος τον Πάπα της Ρώμης Ζαχαρίαν (natione Graecus[1]) το 741.

      Οι Φράγκοι είχαν απαλλάξει την Εκκλησίαν της Φραγκίας από όλους τους Ρωμαίους επισκόπους και είχον αυτοκατασταθή επίσκοποι και κληρικοί διοικηταί της. Ήρπασαν την περιουσίαν της Εκκλησίας και την εχώρισαν εις τιμάρια, των οποίων την επικαρπίαν διένειμαν ως Φέουδα, συμφώνως προς τον βαθμόν που κατείχε έκαστος εις την πυραμίδα της στρατιωτικής φεουδαρχικής ιεραρχίας. Αυτοί οι Φράγκοι επίσκοποι δεν είχον Αρχιεπίσκοπον και δεν είχον συνέλθει εις σύνοδον επί 80 χρόνια. Συνήρχοντο δια τα εθνικοεκκλησιαστικά θέματα μαζί με τους βασιλείς και λοιπούς συναδέλφους οπλαρχηγούς. Κατά τον άγιον Βονιφάτιον, ήσαν «αδηφάγοι λαϊκοί, μοιχοί και μέθυσοι κληρικοί, οι οποίοι μάχονται εις τον στρατόν με πλήρη πολεμικήν εξάρτησιν και με τας χείρας των σφάζουν χριστιανούς και ειδωλολάτρας».[2]

       Μόλις πενηντατρία χρόνια αργότερα οι διάδοχοι αυτών των αγραμμάτων βαρβάρων προσέθεσαν το Filioque εις το Σύμβολον της Πίστεως και κατεδίκασαν την Ανατολικήν Ρωμαϊκήν Αυτοκρατορίαν ως αιρετικήν και «Γραικικήν», εις τας Συνόδους των της Φραγκφούρτης το 794 περί εικόνων και της Ακυϊσγράνου το 809 περί της προσθήκης τουFilioque εις το Σύμβολον της Πίστεως της Β Οικουμενικής Συνόδου, και εις εποχήν μάλιστα που δεν εγνώριζον ούτε ένα Πατέρα Οικουμενικής Συνόδου.

        Επί 215 χρόνια, από το 794 μέρχι το 1012 οι Ρωμαίοι Ορθόδοξοι Πάπαι ηρνήθησαν να υποταχθούν εις τους Φράγκους κυρίους τους εις τα θέματα του Filioque και των εικόνων. Ο τελευταίος Ορθόδοξος Ρωμαίος Πάπας που μνημονεύεται στα δίπτυχα των υπολοίπων τεσσάρων Ρωμαίων Πατριαρχείων είναι ο Ιωάννης ΙΗ (1003-1009) και ο πρώτος αιρετικός Ρωμαίος Πάπας που εξέπεσε από τα δίπτυχα, αφού προσέθεσε το Filioque στην  ομολογίαν πίστεώς του, ήτο ο Σέργιος Δ (1009-1012), δηλαδή 42 χρόνια πριν από το λεγόμενον σχίσμα του 1054".

[/gr]