Κείμενα

απο τον πατήρ Ἀθανάσιο Μάργαρη

Κείμενα / ΠΡΟΤΥΠΟ .........


        ΕΝΑΣ ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΠΟΥ ΜΕ ΤΙΣ ΜΕΛΩΔΙΕΣ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙ ΤΗ                                        ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ

Παρότι διαγνώσθηκε από τα έξι του με Μυϊκή Δυστροφία, που σταδιακά τον καθήλωσε σε ένα κρεβάτι, εντούτοις δεν τα έβαλε κάτω και συνεχίζει να παλεύει, έχοντας συντροφιά τη μεγάλη του αγάπη, τη μουσική

Για τον Στέλιο, όπως ο ίδιος λέει, η μουσική είναι η μεγάλη του αγάπη και δεν θα μπορούσε να ζήσει χωρίς αυτήν, ενώ δηλώνει πως αντιμετώπισε όλα τα στάδια της ασθένειάς του με ψυχραιμία, αντλώντας δύναμη από την οικογένειά του που είναι πάντα στο πλευρό του

Το βιογραφικό του είναι πλούσιο, αφού κατάφερε να συνεργαστεί με μεγάλους καλλιτέχνες, ενώ η προσφορά του και η μαχητικότητά του αναγνωρίστηκε πολλάκις, τιμηθείς αρκετές φορές για το έργο του και την προσφορά του


Στέλιος Πισής. Ένας άνθρωπος, σύγχρονος μαχητής, που μπορεί να αποτελέσει φωτεινό παράδειγμα και οδοδείκτη για όλους μας. Κι αυτό γιατί με την αποφασιστικότητά του, τη θέληση για ζωή και την πίστη του στον Θεό, παρά τα όποια προβλήματα κι εμπόδια βρέθηκαν στον δρόμο του, συνεχίζει να δίνει τη δική του μάχη, κάνοντας περήφανη όχι μόνο την οικογένειά του αλλά και ολόκληρη τη χώρα μας.

Αποτελεί, κυριολεκτικά, ένα πρότυπο, παράδειγμα προς μίμηση για όλους εμάς που με την πρώτη δυσκολία τα βάζουμε κάτω, παραπονιόμαστε και λέμε, «Θεέ μου, γιατί σ’ εμένα». 

Η συνάντηση

Με τον Στέλιο συναντήθηκα την περασμένη Τετάρτη το απόγευμα. Μόλις πέρασα την πόρτα του δωματίου του ένιωσα πραγματικά μεγάλο δέος και συγκίνηση. Είδα έναν άνθρωπο καθηλωμένο σε ένα κρεβάτι να με υποδέχεται με ένα πλατύ χαμόγελο και να με καλωσορίζει, εκφράζοντάς μου τη χαρά του για τη συνάντησή μας. Όπως ο ίδιος μου εκμυστηρεύτηκε, δεν του αρέσει να μιλάει πολύ για τον ίδιο, αλλά και ούτε να δίνει συνεντεύξεις. Ίσως να προτιμά να μιλούν άλλοι γι’ αυτόν. Άνθρωποι που τον γνώρισαν και τον θαύμασαν γι' αυτό που είναι αλλά κυρίως για τα όσα έχει επιτύχει, αντιστεκόμενος στο πρόβλημα της υγείας που από παιδί τον ακολουθεί.

Η κλίση στη μουσική και η διάγνωση

Ο Στέλιος Πισής γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1976. Το ταλέντο του για τη μουσική φάνηκε από πολύ νωρίς. Δεν ήταν καλά-καλά πέντε χρονών, όταν ξαφνικά μία μέρα άρχισε από μόνος του να παίζει στο πιάνο, με το ένα χέρι μάλιστα, κομμάτι ενός μεγάλου συνθέτη. Την ίδια περίοδο σχεδόν, όμως, οι γιατροί διέγνωσαν ότι έπασχε από Μυϊκή Δυστροφία. Μία ασθένεια που σιγά-σιγά θα τον καθήλωνε και δεν θα του επέτρεπε να ζήσει τη ζωή όπως οι περισσότεροι από μας.

Λόγω δε των κινητικών δυσκολιών που προέκυψαν, άρχισε να ασχολείται με τα ηλεκτρονικά μουσικά όργανα, κι αυτό γιατί δεν είχε πλέον τη δυνατότητα να παίζει πιάνο. Όπως αναφέρεται και στο πλούσιο βιογραφικό του, στα δέκα του χρόνια δεν μπορεί πια να περπατήσει και χρησιμοποιεί αναπηρικό τροχοκάθισμα. Παρ’ όλ' αυτά, η αγάπη του για τη μουσική τον οδηγεί να αρχίσει να παρακολουθεί εντατικά μαθήματα μουσικής με καθηγητή στο σπίτι και παράλληλα να ανακαλύψει την ικανότητά του στο τραγούδι και στη σύνθεση.

Χρόνο με τον χρόνο εξελίχθηκε σε έναν σπουδαίο συνθέτη, βάζοντας στο βιογραφικό του σπουδαίες συνεργασίες με μεγάλους καλλιτέχνες, όπως ο Γιώργος Νταλάρας κι ο Γιάννης Βαρδής. Στα 12 του, μάλιστα, ολοκληρώνει το πρώτο του κομμάτι μελοποιώντας στίχους που έγραψε ο πατέρας του για τα τραγικά γεγονότα της εισβολής του 1974, ενώ αυτή την περίοδο ετοιμάζει πυρετωδώς τη νέα του συναυλία, η οποία θα γίνει τον ερχόμενο Οκτώβριο στο Δημοτικό Θέατρο Στροβόλου.

Για τον Στέλιο, όπως ο ίδιος λέει, η μουσική είναι η μεγάλη του αγάπη και δεν θα μπορούσε να ζήσει χωρίς αυτήν. «Η μουσική μου άρεσε από παιδί κι αυτό φάνηκε. Ίσως γι’ αυτό να ευθύνεται ο πατέρας μου που είχε στο σπίτι δίσκους μεγάλων συνθετών, τους οποίους μας έβαζε κι ακούγαμε», μου αναφέρει, προσθέτοντας πως άρχισε σιγά-σιγά να παίρνει κλίση προς τη μουσική.

Αποδέχτηκε την κατάσταση ψύχραιμα

Σημειώνεται πως ο Στέλιος δεν γνώριζε, αλλά ούτε ήταν σε θέση να καταλάβει από εμφανίσεως της ασθένειάς του τι θα ακολουθούσε. Άρχισε να το καταλαβαίνει σταδιακά και ανάλογα με την εξέλιξή της. Πάντοτε όμως αντιμετώπιζε την όποια κατάσταση με ψυχραιμία.

«Εκ φύσεως, λόγω και του χαρακτήρα μου, ίσως, αντιμετώπιζα ψύχραιμα τα πράγματα. Δεν ξέρω βέβαια πώς θα το αντιμετώπιζα αν ήταν μία κι έξω και δεν ήταν σταδιακά που συνέβαινε, όπως συμβαίνει σε κάποιους συνανθρώπους μας, είτε μετά από ατύχημα ή δυστύχημα ή άλλο πρόβλημα. Είχα τον χρόνο να αποδέχομαι το κάθε στάδιο, γιατί χρειάστηκαν χρόνια μέχρι να φτάσω στη σημερινή μου κατάσταση.

»Είχα τον απαραίτητο χρόνο να διαχειριστώ και να αποδεχτώ την κατάσταση. Δεν ήταν εύκολο, αλλά όταν έχεις θέληση μπορείς να τα καταφέρεις. Σε αυτή μου την προσπάθεια βέβαια είχα στήριξη από την οικογένειά μου και δη τους γονείς μου, οι οποίοι ήξεραν από την αρχή πως θα περνούσα όλα τα στάδια που έχω περάσει έως σήμερα. Εγώ στην αρχή δεν ήξερα όλα τα στάδια, τα έμαθα σιγά-σιγά και κατά την εξέλιξη της ασθένειας.

»Στα 12-13 άρχισα να συνειδητοποιώ και να προετοιμάζομαι για το τι θα επακολουθούσε. Με βοήθησαν πολύ οι γονείς μου και άλλοι άνθρωποι που ήταν κοντά μου, όπως τα αδέλφια μου και οι φίλοι μου», εξηγεί και συνεχίζει: «Είχα την ευλογία να έχω τον χαρακτήρα που έχω, γιατί ξέρουμε ότι υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι οι οποίοι όντας ακόμη υγιείς και χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα, να μην έχουν καθόλου ψυχραιμία και να μην είναι ευχαριστημένοι».

Μήνυμα ζωής και μαχητικότητας

Κατά τη συνομιλία μας ο Στέλιος θέλησε να στείλει και το εξής μήνυμα σε όλους του συνανθρώπους του, που με το πρώτο πρόβλημα ή δυσκολία παραδίδουν τα όπλα:

«Να μην τα βάζουν κάτω και να βλέπουν με αισιοδοξία το μέλλον. Πρέπει να μάθουμε να μην είμαστε κλεισμένοι στα δικά μας, στο εγώ μας και στους εντελώς στενούς μας ανθρώπους, αλλά να βλέπουμε πιο μακριά. Είναι σημαντικό να νιώθουμε ευγνωμοσύνη γι’ αυτά που έχουμε, γιατί αρκετές φορές θέλουμε περισσότερα απ' όσα έχουμε ή επιθυμούμε να έρθουν όλα όπως τα θέλουμε, όταν κάτι μας πάει στραβά -νομίζουμε ότι είναι στραβά- παραπονιόμαστε.

»Πρέπει να ΄μαστε ικανοποιημένοι μ’ όσα έχουμε, να αγωνιζόμαστε και να το παλεύουμε για να βελτιώσουμε πράγματα, τόσο στον τρόπο ζωής μας όσο και στον χαρακτήρα μας», συμπληρώνει, ενώ εκφράζει και την άποψη πως για τη διαφθορά που βιώνουμε σε διάφορα επίπεδα ευθύνεται το ότι «πάψαμε να βλέπουμε το καλό και το συμφέρον του συνανθρώπου μας, και κλειστήκαμε στο εγώ μας, επιδιώκοντας μόνο το ίδιον όφελος.

»Χάσαμε τις αξίες μας και τις αρχές μας, το ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπό μας, με αποτέλεσμα να φθαρούμε ως άτομα κι ως κοινωνία», επισημαίνει και υποδεικνύει πως «υπάρχει ελπίδα αναστροφής της κατάστασης, τουλάχιστον, σε προσωπικό επίπεδο ή επίπεδο συνόλου. Θέλω να πιστεύω πως οι άνθρωποι, ως μονάδες, αν αγωνιστούμε ο καθένας μας για να γινόμαστε καλύτεροι κάθε μέρα, τότε η κατάσταση θα καλυτερεύσει και θα υπάρξει αλλαγή της παρούσας κατάστασης», καταλήγει.

Το βιογραφικό του

Όπως έχει λεχθεί και πιο πάνω, ο Στέλιος Πισής γεννήθηκε στην Κύπρο, συγκεκριμένα στη Λεμεσό, το 1976 και από τα πέντε του χρόνια φάνηκε η κλίση και το ταλέντο του στη μουσική. Από το 1990 άρχισε να γράφει μουσική και τραγούδια και το 1994 πήρε το πρώτο βραβείο σε παγκύπριο διαγωνισμό σύνθεσης τραγουδιού με το τραγούδι του «Είναι στολίδι τ’ ουρανού», το οποίο και ερμήνευσε ο ίδιος. Τον επόμενο χρόνο βραβεύτηκε από την Unesco, στο πλαίσιο του προγράμματος «Artists across the frontiers», για το τραγούδι του «Ψηφίδες», το οποίο αναφέρεται στα ψηφιδωτά της κατεχόμενης εκκλησίας της Παναγίας της Κανακαριάς.

Το συνεχιζόμενο δράμα της πατρίδας μας, εξάλλου, δεν τον άφησε ασυγκίνητο και ανεπηρέαστο, κι έτσι έγραψε μία σειρά τραγουδιών, τα οποία ερμήνευσε ο ίδιος και κυκλοφόρησαν σε ψηφιακό δίσκο στην Κύπρο το 1997 με τον τίτλο «Ψηφίδες». Δύο χρόνια αργότερα, το 1999, συνεργάστηκε με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Κρεμλίνου και τον μαέστρο Pavel Ovjiannicov στον δεύτερο προσωπικό του δίσκο, με τίτλο «Υπέρβαση», ο οποίος περιέχει ορχηστρική μουσική.

Σε εκδήλωση που έγινε στις 26 Μαρτίου του 2000, ο Στέλιος Πισής τιμήθηκε από το Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου και τον Σύνδεσμο Μυοπαθών Κύπρου για την προσφορά των εσόδων από τις πωλήσεις των δύο δίσκων του στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του «Telethon» Κύπρου για τις ανάγκες των ασθενών με Μυϊκή Δυστροφία, και γενικά για την όλη κοινωνική του προσφορά.

Τον Ιούνιο του 2005 κυκλοφόρησε ο τρίτος δίσκος του με τίτλο «Κασταλίας και Σειρήνων», που τον προλογίζει ο Γιώργος Νταλάρας. Ο δίσκος περιλαμβάνει δώδεκα τραγούδια τα οποία γράφτηκαν την περίοδο 1999-2005, σε στίχους του πατέρα του Κλείτου Πισή, αγαπημένων φίλων στιχουργών αλλά και δικούς του.

Τον ίδιο μήνα, του απονεμήθηκε το «Βραβείο Θέλησης» στο πλαίσιο της διοργάνωσης των βραβείων «Leaders of the Year Awards 2004 (Κύπρου)», θεσμός που για πρώτη φορά διεξήχθη στην Κύπρο. Ένα χρόνο αργότερα στις 9 Μαΐου 2006 απονεμήθηκε στον Στέλιο το βραβείο «Θέλησης και δύναμης ψυχής- Leader πενταετίας» στην πανελλήνια διοργάνωση των βραβείων «Leaders of the Year 2005 (Ελλάδας)».

Τιμήθηκε πολλάκις

Στις 13 Νοεμβρίου 2006, σε μια μουσική παράσταση με τον τίτλο «Υπέρβαση», που πραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Θέατρο Στροβόλου στη Λευκωσία, παρουσιάστηκε η δουλειά και το μουσικό έργο του Στέλιου Πισή. Το 2007 συνεργάστηκε με τον σεναριογράφο Γιώργο Τσιάκκα, γράφοντας το τραγούδι των τίτλων και τη μουσική επένδυση στην κοινωνική σειρά «Μίλα μου», που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό «Σίγμα».

Το ομώνυμο τραγούδι σε στίχους και μουσική δική του ερμήνευσε ο Αντώνης Ρέμος και τα τραγούδια «Ειν’ η αγάπη μας πολύ μεγάλη» και «Το τρένο της ζωής» η Μάριαμ Βενιζέλου. Τον Φεβρουάριο του 2007 το ντοκιμαντέρ «Στέλιος - Υπέρβαση», των Κώστα Κακογιάννη και Πάμπου Κουζάλη, που αναφέρεται στον άνθρωπο και μουσικό Στέλιο Πισή, προβλήθηκε με μεγάλη επιτυχία στο 4ο Φεστιβάλ Κυπριακών Ταινιών Μικρού Μήκους και Ντοκιμαντέρ, όπου και απέσπασε το βραβείο καλύτερης μουσικής που έγραψε ο ίδιος ο Στέλιος.

Η εν λόγω ταινία βγήκε από τα σύνορα της Κύπρου με πρώτο σταθμό την Αθήνα και το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ «Emotion Pictures», ενώ το 2008 πήρε α’ Βραβείο στο Φεστιβάλ Δράμας. Προβλήθηκε επίσης στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στον Καναδά, στην Ινδία και στην Κένυα, ενώ στο πλαίσιο του θεσμού «Το φεστιβάλ Δράμας ταξιδεύει» θα ταξιδέψει σ’ όλο τον κόσμο. Το 2008 του απονέμεται από την πολιτεία το Βραβείο «Πρόσωπο της χρονιάς 2007».

Τον Δεκέμβριο του 2008 κυκλοφόρησε ο τέταρτος προσωπικός δίσκος του Στέλιου Πισή, που περιλαμβάνει τη μουσική και τα τραγούδια της τηλεοπτικής σειράς «Μίλα μου». Στις 26 Ιανουαρίου 2009 πραγματοποιήθηκε μεγάλη Συναυλία προς τιμήν του Στέλιου Πισή από τον Δήμο Λεμεσού και την ΑΤΗΚ στο θέατρο Ριάλτο στη Λεμεσό, με τίτλο «Παράθυρο στο Φως». Στις 5 Φεβρουαρίου 2009 απονεμήθηκε στον Στέλιο Πισή τιμητική διάκριση από το PRS (Performing rights society - Διεθνής Οργανισμός Προστασίας Πνευματικών Δικαιωμάτων).

Στις 20 Ιουνίου 2009 ο Κώστας Κακογιάννης και ο Πάμπος Κουζάλης, εμπνευστές και δημιουργοί του Πολιτιστικού Οργανισμού «Παράκεντρο», απένειμαν στον Στέλιο Πισή το Βραβείο Προσφοράς στον Πολιτισμό 2009. Τον Ιούλιο του 2010 κυκλοφόρησε το νέο CD-single του Στέλιου Πισή «Πάντα παιδί», που περιλαμβάνει τον Ύμνο του Συνδέσμου Γονέων και Φίλων Καρδιοπαθών Παιδιών. Ο Ύμνος είναι μια δημιουργία του Στέλιου Πισή για τα 25 χρόνια λειτουργίας του Συνδέσμου, σε συνεργασία με τον στιχουργό Σταύρο Σταύρου και τον Νικόλα Μεταξά, ο οποίος ερμήνευσε το τραγούδι.

Άλλες παραστάσεις

Στις 2 Φεβρουαρίου 2011 πραγματοποιήθηκε, στο Δημοτικό Θέατρο Στροβόλου στη Λευκωσία, μεγάλη Συναυλία του Στέλιου Πισή με τίτλο: «Στέλιος Πισής, 20 Χρόνια Δημιουργίας». Ο Αντώνης Βαρδής, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης και ο Αντώνης Ρέμος έδωσαν το «παρών» τους ερμηνεύοντας τραγούδια του συνθέτη, πλάι στον Κούλλη Θεοδώρου, τον Δημήτρη Φανή, τον Σταύρο Κωνσταντίνου, τη Μαρία-Έλενα Κυριάκου, τη Χριστίνα Μεταξά, τη Σάρα και τη Σοφία Πατσαλίδου και άλλους καλλιτέχνες, ενώ η Συμφωνική Ορχήστρα Κύπρου, υπό τη διεύθυνση του Γιώργου Κουντούρη, εκτέλεσε συμφωνικά έργα του. Ηχολήπτης της Συναυλίας ήταν ο συνθέτης Ανδρέας Γιωργαλλής.

Ο Σύνδεσμος Γονέων και Φίλων Καρδιοπαθών Παιδιών, στο πλαίσιο του «Μήνα Καρδιάς», παρουσίασε την εν λόγω παράσταση που τελούσε υπό την αιγίδα του Υπουργού Υγείας Δρα Χρίστου Πατσαλίδη.

Στις 17 Ιουλίου 2012 πραγματοποιήθηκε στο Κηποθέατρο Λεμεσού η συναυλία «Στέλιος Πισής, στην πόλη που γεννήθηκα». Το 2012 και το 2013 (τον Δεκέμβριο), με πρωτοβουλία του Κύπριου βαρύτονου Κύρου Πατσαλίδη, σε παραστάσεις με έργα Ελλήνων και Κυπρίων συνθετών, παρουσιάστηκαν έργα του Στέλιου Πισή στη Βιένη.

Στις 7 Οκτωβρίου 2014 πραγματοποιήθηκε συναυλία με τίτλο «Στέλιος Πισής - Μελωδίες ζωής», στο Δημοτικό Θέατρο Αγίου Αθανασίου στη Λεμεσό. Στη συναυλία παρουσιάστηκαν καινούργια και παλαιότερα τραγούδια του συνθέτη.