Κείμενα

απο τον πατήρ Ἀθανάσιο Μάργαρη

Κείμενα / ΧΟΡΕΨΕ ΑΡΓΑ. ΜΗΝ ΧΟΡΕΥΕΙΣ ΓΡΗΓΟΡΑ


Μια από τις πιο όμορφες λέξης είναι το ευχαριστώ. Πολλές φορές είναι το εισιτήριο που μας βάζει στην καρδιά του άλλου.

Κάποιες άλλες είναι η απόλυτη πληρωμή για κάτι καλό που μας έκαναν ή κάναμε.

Είναι η γέφυρα που ενώνει άρρηκτα αυτόν που δίνει και αυτόν που δέχεται. Είναι η αποδοχή της καλοσύνης και η έκφραση της ευγνωμοσύνης.

Η έλλειψή της δημιουργεί μια δυσφορία γιατί η αχαριστία , το γράφαμε και στα λευκώματα ως μαθητές, είναι από τα χειρότερα ελαττώματα. Κανείς δεν συμπαθεί τον αχάριστο.

Χωρίς να σημαίνει ότι το καλό το κάνουμε για το ευχαριστώ, η έλλειψη αναγνώριση της προσφοράς, προκαλεί μια πικρία. Για αυτό μην ξεχνάς να λες ευχαριστώ σε όσους ομορφαίνουν την ζωή σου. Ευχαρίστησε τους γονείς σου, τη γυναίκα σου, τα παιδιά σου. Τον γείτονα που σου έφερε την εφημερίδα, τα πουλιά που σου κελαηδούν, τον σκύλο που σου κουνάει την ουρά του. Μην παραμελείς την ευγένειά και την ευγνωμοσύνη. Μια σταγόνας τους αρκεί για να μαλακώσει και την πιο σκληρή καρδιά. Το ευχαριστώ ,όταν το εννοεί κάποιος, αξίζει πολλά καντάρια χρυσό.

Ουδείς αγάπησε τον αχάριστο. Όλοι αγαπούν αυτόν που εκτιμά το καλό που του κάνουμε , την προσφορά μας και την καλοπροαίρετη βοήθειά μας. Κράτησε την γέφυρα των ψυχών ανοικτή με το να ευχαριστείς και να ευγνωμονείς το κάθε τι που σου προσφέρει ο συνάνθρωπός σου, η φύση, ο θεός. Ένας γέροντας συνήθιζε να μου λέει πως υπάρχουν δυο-τρία συγκεκριμένα πράγματα τα οποία αν κάποιος έχει ζήσει, μπορεί να πει πως έζησε. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά φούσκες.

Να έχεις βοηθήσει έναν συνάνθρωπο που υποφέρει να απαλύνει το πόνο του. Να έχεις παρακολουθήσει μια γυναίκα να γεννάει. Να έχεις ξενυχτίσει δίπλα σε ένα αγαπημένο που πέθανε προσφέροντάς του το τελευταίο πολύτιμο αντίο. Να έχεις δώσει ένα πιάτο φαΐ σ΄ενα αδέσποτο και να νοιώσεις τη μουσούδα του να σε χαϊδεύει γεμάτο χαρά. Να έχεις ανάψει ένα κερί , μόνος σ΄ενα ξεχασμένο εκκλησάκι νοιώθοντας ένα δέος για ότι δεν μπορείς να εξηγήσεις. Να βοηθήσεις ένα παιδί στα πρώτα βήματα. Να αγκαλιάσεις ένα εγγονάκι. Να ερωτευτείς φυσικά και να ξέρεις πως μ΄αυτό το συγκεκριμένο άτομο θα γεράσεις αγκαλιά….

Ζωή είναι τελικά όλα αυτά που έχουμε ξεχάσει ή που τα θυμόμαστε περιστασιακά. Είναι όλα όσα είναι ήδη ανάμνηση, νοιώθοντας πως δεν καταλάβαμε τι μας συνέβη γιατί βιαστήκαμε να προχωρήσουμε πριν τα ζήσουμε αληθινά, Είναι όλα όσα τα υποχρεώνουμε να είναι απλά όνειρα ανεκπλήρωτα , καταδικασμένοι να μην χαιρόμαστε αυτό που συμβαίνει ΤΩΡΑ.

Ζούμε όλοι σε ένα σύστημα, μια τάξη πραγμάτων φριχτή. Ενα μόρφωμα γεμάτο αρρώστια κι άχρηστα αντικείμενα. Ένα τρόπο αντίληψης προσαρμοσμένο σε μια ζωή φτιαγμένη από πλαστικό που αναπνέει μηχανικά, μια παραφουσκωμένη σαμπρέλα που ανά πάσα στιγμή και μια ελάχιστη πρόκα μπορεί να την αδειάσει και να μείνει ένα πατσαβούρι άχρηστο στη μέση του δρόμου.

Εκτός από τη ζωή που φοβόμαστε να ζήσουμε, μάθαμε να φορτώνουμε την ευθύνη γι΄αυτό το φόβο μας σε κάτι έξω από εμάς. Εγώ θα ήμουν καλύτερα αλλά εκείνος εκεί δεν μ΄αφήνει. Εγώ ξέρω πως είναι η ζωή ωραιότερη αλλά εκείνος εκεί στέκεται εμπόδιο.

Και το αστείο είναι πως «εκείνος εκεί» είναι απλά ένα έκτρωμα που εμείς οι ίδιοι βοηθήσαμε να γίνει πραγματικότητα. «Εκείνος εκεί» είναι το θλιβερό κομμάτι της ύπαρξής μας που το θρέφουμε συνέχεια.

Το τέλος του κόσμου έχει ήδη φτάσει για πολλούς. Κι όχι, δεν έχει φτάσει για τους φτωχούς που στενάζουν κάτω από τα βάρη και ζουν σε συνθήκες άγριες. Έχει φτάσει για τις ευγενείς κατηγορίες. Ρίχτε μια ματιά στην αίθουσα ενός χρηματιστηρίου, δείτε καλύτερα τις φάτσες σ΄ενα γιουρογκρουπ π.χ., προσέξτε καλύτερα τις φάτσες στα τηλεοπτικά κανάλια, τις σκελετωμένες υπάρξεις στο κόσμο της μόδας, τους πλασιέ κάθε σκουπιδιού με το πανομοιότυπο ηλίθιο χαμόγελο και τις μπούρδες που αραδιάζουν, τους Μεσσίες μαριονέτες που καλούν τα πλήθη στη νέα εποχή –ελάτε να υπνωτιστούμε όλοι μαζί- τα μεγαλοστελέχη των πολυεθνικών που έχουν κολλημένο το κινητό στο αυτί, τις χιλιάδες κούφιες υπάρξεις που επιβεβαιώνουν πως ότι λάμπει δεν είναι χρυσός μπορεί κάλλιστα να είναι και σκουπίδια που έπεσε πάνω τους ο ήλιος. Και σκεφτείτε όλα αυτά τα ανθρωποειδή ζουν? Όχι. Κάποιος ξέχασε απλά να τα ενημερώσει πως είναι νεκρά, εδώ και πολύ καιρό. Για να μην πω πως δεν γεννήθηκαν στην ουσία ποτέ.

Θα κλείσω με ένα  ποίημα  που γράφτηκε  από ένα κοριτσάκι που πάσχει από καρκίνο σε ένα νοσοκομείο και οι γιατροί του είχαν δώσει άλλους έξι μήνες ζωής.

ΧΟΡΕΨΕ ΑΡΓΑ

Παρακολούθησες ποτέ παιδιά στο λούνα παρκ;      Ή άκουσες τη βροχή να πέφτει στο χώμα;

Παρακολούθησες το τρελό πέταγμα μιας πεταλούδας;   Χάζεψες τον ήλιο καθώς ξεθωριάζει τη νύχτα;

Καλύτερα να χαλαρώσεις. Μη χορεύεις τόσο γρήγορα.

Η ζωή είναι μικρή. Η μουσική δεν κρατάει για πάντα.

Τρέχεις αλαφιασμένος κάθε μέρα; Όταν ρωτάς κάποιον «πώς είσαι» ακούς την απάντηση;

Όταν τελειώνει η μέρα πέφτεις στο κρεβάτι αγκαλιά με σκέψεις για εκατοντάδες δουλειές που γυρνούν στο κεφάλι σου;

Καλύτερα χαλάρωσε. Μη χορεύεις τόσο γρήγορα.

Η ζωή είναι μικρή. Η μουσική δεν κρατάει για πάντα.

Είπες ποτέ στο παιδί σου «θα το κάνουμε αυτό αύριο» και μέσα στη βιασύνη του δεν είδες τη λύπη του; έχασες επαφή;

 Άφησες μια καλή φιλία να πεθάνει επειδή ποτέ δεν είχες το χρόνο να πάρεις ένα τηλέφωνο  και να πεις ένα «γεια»;

Καλύτερα να χαλαρώσεις. Μη χορεύεις τόσο γρήγορα.

Η ζωή είναι μικρή. Η μουσική δεν κρατάει για πάντα.

Όταν τρέχεις σαν τρελός για να πας κάπου, χάνεις τη μισή αξία της διαδρομής.

Είναι σα να πετάς ένα δώρο που δεν άνοιξες.   Η ζωή δεν είναι αγώνας ταχύτητας.

Γι’αυτό χαλάρωσε. Άκου τη μουσική πριν τελειώσει το τραγούδι.